Follow by Email

woensdag 16 augustus 2017

Madagaskar - hagedissen

Hagedissen zie je veel op Madagaskar, op alle mogelijke plaatsen.
Als je ze rustig benadert kan je behoorlijk dichtbij komen. 
Dat was de eerste uitdaging.
De tweede uitdaging was de bijbehorende naam te vinden, en dat bleek allesbehalve eenvoudig.
Ik hoop daarom dat ik de goede keuzes gemaakt heb.

De soort waarmee ik begonnen ben is volgens mij de Oplurus grandidieri (Grandidiers's Madagascar swift).
Ik heb er geen Nederlandse naam voor kunnen vinden, wat mij helemaal niet verbaast.
Op een redelijk vroege ochtend, waarbij het licht toch al weer knap hard was, was dit soort flinke knapen al aan het jagen op insecten.
Zij stonden klaar in hun aanvalshouding te loeren op een prooi.
Als er op een afstand van bijvoorbeeld een meter of drie een insect bewoog flitsten ze er in een oogwenk naartoe,  
en nog meestal met succes ook.
Hun prooi werkten ze ook zo snel naar binnen dat ik daar geen beelden van heb kunnen maken.
Ik werd af en toe wel even geobserveerd, maar daar bleef het bij.
Het jagen ging met volle overgave en opperste concentratie verder.
De tweede soort is volgens mij een Oplurus quadrimaculata (Dumeril's Madagascar swift).
Net als de eerder genoemde soort heb ik ze gezien in Andringitra in de centrale hooglanden van Madagascar.
Ze leven voornamelijk op rotsachtige grond, waar ze vaak zonnen of jagen.
Net als alle soorten die ik hier laat zien is ook deze hagedis, die tot de familie van de leguanen  behoort, endemisch voor Madagaskar.
Ze zijn uitermate oplettend.
Ik heb van de Oplurus quadrimaculata uitsluitend jonge dieren gezien, want ze waren zeker geen 25 cm waarmee de lengte van volwassen dieren begint.
Tijd voor een beetje kleur.
De Phelsuma madagascariensis  wordt ook wel Madagaskardaggekko genoemd.
Ze kunnen wel 20 cm groot worden.
De eerste kennismaking was op de muren van een toiletgebouwtje.
Zoals alle gekko's zijn het goede klimmers. 
Hun poten wijken sterk af van de poten van bijvoorbeeld de Oplurus soorten.
Ze klimmen graag.
Zo zagen we ze op de balken van een openluchtrestaurant.
Hier mag ik de Zonosaurus madagascariensis voorstellen.
Deze skink-achtige kan wel 30 cm lang worden.
We troffen ze voor het eerst aan op de grond scharrelend tussen de bladeren in een kleine koffie-  en cacaoplantage.
Maar in een rotsachtige omgeving voelt hij zich ook thuis.
Beide keren zagen we vooral flinke exemplaren, die voor de verandering wel vrij schuw waren.
Dit hummeltje is volgens mij een Oplurus saxicola (Marked Madagascar swift).
Omdat hij uitsluitend leeft in de buurt van Toliara, waar ik hem gezien heb, denk ik dat ik de juiste naam gekozen heb.
De erop lijkende andere Oplurus soorten komen in andere gebieden voor.
Ik kan er echter volledig naast zitten.
Het is opnieuw tijd voor wat kleur.
De kenners weten het al, dit is een Phelsuma madagascariensis, die in het Nederlands Pauwoogdaggekko heet. 
Ze hangen vaak met de kop omlaag. 
Dat schijnt de spijsvertering te bevorderen.
Kenmerkend voor deze soort zijn de zwarte vlekken met een blauwe ring achter de poten.
Ze klauterden over de muurtjes bij ons huisje in Ranomafana  in Centraal Madagaskar.
Alleen is maar alleen.
Ze doen dan ook graag een spelletje met elkaar, waarbij ze razendsnel langs en over de muurtjes schieten.
Groot worden ze niet: zonder staart zo'n 5-6 cm, met staart ongeveer 11 cm.
Ook deze keer trok ik de aandacht.
Wellicht hebben ze nog nooit een fotograaf met zo'n grote lens op de camera gezien.
Natuurlijk moest er ook even lekker ontspannen worden, liggend in een aangenaam zonnetje (waarbij het overigens minstens 30 °C was).

De variatie aan soorten dieren is haast eindeloos.
Wat een luxe!
Slangen, lemuren en kameleons wachten al ongeduldig om aan de beurt te komen.









woensdag 9 augustus 2017

Opwinding in de Beekse Bergen

Natuurlijk had de opwinding niets te maken met het bezoek dat ik met mijn vrouw en een van onze kleindochters aan 
het Safaripark de Beekse Bergen bracht.
Het had in het bijzonder te maken met de jachtluipaarden want die kregen de verrassing van de dag: 
er was een spiesbok (ook wel gemsbok of oryx genoemd) in hun verblijf terechtgekomen.
Het was beslist niet de bedoeling dat de jachtluipaarden eens lekker samen mochten jagen.
Het personeel was dan ook behoorlijk opgewonden, zij kwamen van verschillende kanten snel aangereden.
Met bezems werden de jachtluipaarden op afstand gehouden.
Wij konden het schouwspel enige tijd vanuit de safaribus volgen, maar we vervolgden al snel weer onze weg.
Hoe het zou aflopen zouden we later op de dag wel merken.
Ook ik begaf mij hier op gevaarlijk terrein.
Hier heerst medeblogger Marco Luijken, die onder andere gespecialiseerd is in het Safaripark De Beekse Bergen.
Dan vraag je erom: een vergelijking met de beelden die hij regelmatig laat zien is natuurlijk onvermijdelijk.
Daarom:  alle respect voor de alfa-man.

Sommige leeuwen hadden een plek gezocht op het dak van een terreinwagen, andere lagen eronder in de schaduw.
Deze heerser liep wat narrig rond, af en toe grauwend naar een andere man die lager in de rangorde stond.

Kleine olifantjes krijgen nog wel eens een inval om de dagelijkse sleur te doorbreken.
Klimmen op een oudere broer of zus (denk ik) is weer eens wat anders.
De onderliggende partij leek even te protesteren, maar het leek erop dat zij (of hij) het na wat kalmerende klanken van een oudere olifant over zich heen liet gaan.
Het viel echter niet mee.
De aanhouder wint.
Met een flinke krachtsinspanning kwam hij bijna op de rug van zijn "slachtoffer".
De oudere olifant keek goedkeurend toe.
Oei, het ging bijna mis.
Hij schoot nog net niet door met zijn kop in het zand.
Op de een of andere manier kreeg hij het toch bijna voor elkaar.
Jammer genoeg kreeg hij niet de kans om triomfantelijk naar zijn publiek te kijken.
Toen het hem bijna gelukt was kreeg de ander er genoeg van.
Die kwam omhoog en de kleine gleed er zonder pardon af.

Zo heb ik olifanten nog nooit bezig gezien.

Toen we de dag besloten met een safaririt met onze eigen auto konden we er gelijk achter komen hoe het met de jachtluipaarden was.
De rust was teruggekeerd, er kon geluierd worden in de schaduw.
Op de website stond geen melding van een te betreuren overlijden van een gemsbok.
Het avontuur was goed afgelopen voor de onvoorzichtiger binnendringer.

Wij konden weer op huis aan na een aangename dag in het safaripark.
Het park is een aanrader voor wie niet de kans heeft om de dieren in het wild te zien.

woensdag 2 augustus 2017

Madagaskar - kameleons

Madagaskar staat onder meer bekend om zijn kameleons.
Je vindt ze er in allerlei soorten en maten.
Ik laat deze keer een aantal bijzondere soorten de revue passeren, van heel klein tot behoorlijk groot.
De naamgeving vind ik een flinke klus; ik hoop dat ik de juiste naam aan elke soort heb gegeven.
Veel kameleons zijn endemisch, ze komen dus alleen op Madagaskar voor en soms zelfs alleen maar in een bepaald gedeelte van het eiland.

De eerste plaat hoort bij de Parson's kameleon (Calumma parsonii), een flinke jongen die zeker 70 cm lang kan worden. 
Zo groot hebben we ze niet gezien.

Ik begin met de kleinste soort die we gezien hebben:
Deze kleinste soort kameleon heet Nosy Be dwergkameleon (Brookesia minima).
Onze gidsen spoorden een paar exemplaren op in de laag bladeren op de grond waartussen ze leven en hun schuilplaats hebben.
Ze komen alleen op het eiland Nosy Be in het noorden van Madagaskar voor.
Deze ukkies worden 2-3 cm lang, ze hebben dus ongeveer de lengte van een vingerkootje.
Zonder gids zouden we ze nooit gevonden hebben.
Deze soort is een wenkbrauwkameleon (Brookesia superciliaris).
Ze komen alleen in het oosten van Madagaskar voor. 
Ze kunnen 5-9 cm lang worden .
Het verschil in kleur heeft te maken met zowel verschillende lichtomstandigheden als met het type camera.
Kortstaartkameleons (Brookesia) zijn er in verschillende soorten. 
De geslachtsnaam Brookesia verwijst naar de Engelse onderzoeker Joshua Brookes.
Veel soorten komen alleen in een bepaald deel van Madagaskar voor. 
De laatste twee opnamen zijn gemaakt in het Lokobe National Park op het eiland Nosy Be.
Omdat we deze kameleons daar gezien hebben is de kans groot dat de juiste naam Brookesia Ambreensis is. 
Een andere opvallende snuiter is de long-nosed chameleon  (Calumma gallus).
We zagen deze opmerkelijke soort met zijn platte wipneus allereerst in Réserve Peyrieras.
Later ook in het noorden, in Ankarana NP.
Een goed oplettende gids, die natuurlijk ook wel weet waar hij zoeken moet, wees ons op deze kameleon.
Het is mij nog niet gelukt om de naam van deze soort te vinden.
Het was opnieuw regenachtig in het regenwoud en het lukte alleen met hoge ISO waarden om een enigszins redelijk opname te maken.
Met de Parson's kameleon ging het wat makkelijker.
Hij had zijn kleuren wat aan de omgeving aangepast.
Man en vrouw zijn ook bij deze kameleons verschillend van kleur, maar omdat er nogal wat kleurvariatie mogelijk is vind ik het toch lastig om ze te onderscheiden.
Door het ontbreken van de hoornachtige uitsteeksels op de neus weet je dat dit een vrouwtje is.
Dit is duidelijk een volwassen man, gelet op de hoornachtige uitsteeksels bij de neus.
Het is een flinke uitdaging om de kameleons zó te fotograferen dat ze redelijk vrij zitten.
Ze spelen graag verstoppertje, vooral als ze vinden dat je te nieuwsgierig bent.
Het was wel een kick om deze flink uit de kluiten gewassen dieren al bij het begin van onze reis te zien.
Hier een exemplaar dat we tijdens een sombere, regenachtige dag in het vrij dicht begroeide regenwoud zagen.
Veel  opnamen waren niet helemaal scherp omdat ondanks hoge ISO waarden de sluitertijd vaak toch maar 1/60 was.
Hier had ik geen klachten over het licht.
Wat een beest! 😊
Tijdens een busrit stak er plotseling een reuzenkameleon de weg over.
Gelukkig was er op dat moment weinig verkeer waardoor hij het er levend af bracht.
We mochten de bus even uit, zodat we ook wat platen van dichtbij konden maken.
Kort daarna is hij in de berm gezet, waarna hij snel tussen de struiken verdween.
Op weg naar een natuurpark in het noorden van Madagaskar zag een van de chauffeurs deze reuzenkameleon (Furcifer Oustaleti), een vrouwtje.
In de header van mijn blog is deze kameleon al een tijdje de blikvanger.
Zij had er geen moeite mee om zich eens uitgebreid te laten bewonderen.
Het verschil met haar partner, die een paar meter verderop in een andere struik zat, is opvallend.
Zo eindigen we bij een van de grootste, misschien wel de grootste, kameleon die we tijdens onze reis gezien hebben.

Ik heb nog genoeg platen van andere soorten kameleons die de moeite waard zijn om een keer te laten zien.
Op een passend moment in het najaar zal het daar vast wel een keer van komen.

Bedankt voor alle bezoeken aan mijn blog en zeker voor de gegevens reacties.