Odijk

In april ben ik met mijn vrouw naar de Vroege Vogelhut in Odijk geweest. 

Vorig jaar ben ik daar voor het eerst geweest met Bob Isaak, 

waarmee ik jarenlang zo'n 2-3 keer per jaar hutten heb bezocht. 

Nadat we er in juni geweest waren overleed hij een maand later, volkomen onverwacht. 

Gelukkig viel het mij mee om deze hut nu opnieuw te bezoeken.

Ik hoopte vooral op een bezoek van een ijsvogel en een buizerd.

Al gauw zag ik een zwartkop, die allesbehalve vrolijk maar eerder chagrijnig keek.

Even later zag ik hem opnieuw, waarbij hij er een stuk vriendelijker uitzag.

Groenlingen waren er deze dag volop, al zaten ze niet altijd op de meest fotogenieke plekjes.

Het was een zonnige dag, zoals hier ook goed te zien is.

Dit winterkoninkje was bijna verscholen tussen de plantjes.

Ook al was de begroeiing niet erg hoog, voor dit kleine vogeltje was het al voldoende om zich te kunnen verstoppen.

Op deze plek was hij al beter te zien.

De meeste vogels die er op die dag te zien waren behoren tot de soorten die je daar meestal ziet.

Sommigen laat ik hier zien, maar bijvoorbeeld koolmezen, pimpelmezen, vinken  en merels sla ik nu over.

Een gaai zie je meestal ook wel bij een hut, maar toevallig vind ik gaaien mooie vogels. 

Geen badscènes deze keer, maar dat komt in de toekomst vast nog wel een keer.

Hier was ik onder andere voor gekomen, een buizerd.

Deze plaat is echter van vorig jaar.

Dit jaar vloog er een aantal keren een buizerd voorbij, 

maar een landing op een boomstam waar een prooi achter was verstopt zat er niet in.

Af en toe ging er ook één op de nabij gelegen valkenkast zitten, maar daar bleef het bij.

Jammer maar helaas, ze hadden blijkbaar geen trek, maar andere dingen aan hun kop.

Grote bonte spechten zijn vrijwel altijd trouwe bezoekers bij hutten.

Het valt dan niet mee een originele plaat te maken.

Hier wordt de omgeving scherp in de gaten gehouden.

Dit mannetje zorgde door zijn keuze voor deze boom voor een mooie compositie, vind ik.

Jawel, roodborstjes waren ook weer van de partij.

Dit roodborstje verdiende zijn plaats in dit blog,

 omdat het mij niet vaak lukt om er een met gespreide vleugels vast te leggen.

Een rustmomentje.

 Heggenmussen slaagden erin zich grotendeels in de dekking op te houden,

waardoor het een hele klus was om er fatsoenlijke platen van te maken.

Uiteindelijk was ik hier tevreden mee, al kan het nog een stuk beter.

Tot mijn plezier kwam er een ijsvogel mannetje langs.

Hij bleef een poosje zitten, dook plotseling het water in en verdween razendsnel.

Na ruim een half uur kwam hij nog een keer langs, maar vertrok na enige tijd onverrichter zake. 

Geen prooi.

Een van de hoofddoelen was in ieder geval gerealiseerd.

Het werd rustiger en rustiger, maar ineens was daar een onverwachte bezoeker:

Een zwarte kat was op de geur van de drumsticks afgekomen en besloot daar op zijn gemak van te gaan snoepen.

Toen hij er een vrijwel op had gegeten, ging hij weer verder.

Ik heb begrepen dat dit hier nog niet eerder is gebeurd.

Wie weet of dit een gewoonte gaat worden.

Bij de marterhut heb ik ook wel eens een kat gezien die op een prooi af kwam, 

maar daar werd dat niet als een probleem ervaren.