BB2

In deel 2 van mijn bezoek aan safaripark de Beekse Bergen is het onvermijdelijk om even kort in te gaan op het tragische ongeluk dat zich recent heeft voorgedaan in het verblijf van de Perzische panters. 

Wat er precies is misgegaan moet uit onderzoek blijken. 

Vaak komen er na zo´n incident weer discussies over het bestaansrecht van safariparken en dierentuinen. 

Hoe je er ook over denkt, er zijn zowel argumenten voor als tegen te bedenken.

Enkele relevante punten heb ik hieronder genoemd, zonder de pretentie volledig te zijn.

Vanzelfsprekend komen de dieren in hun eigen natuurlijke habitat het best tot hun recht, 

zoals ik ook uit eigen ervaring weet. 

Voor veel mensen is het echter de enige kans om de dieren eens in het echt te zien. 

In dierenparken moet men proberen de dieren een ruim, zo natuurlijk mogelijk verblijf te geven. 

In het verleden is daar veel te weinig aandacht aan besteed, maar het tij is gelukkig gekeerd. 

Belangrijk is dat hierbij de veiligheid van mens en dier nooit uit het oog mag worden verloren.

Een aantal bedreigde soorten wordt in fokprogramma's opgenomen, in de hoop de soort in stand te houden en zo mogelijk dieren weer in het wild uit te zetten.

Terug naar de dieren.

Ik ben begonnen met een rode panda.

Het was een flinke opgave om hem goed in beeld te krijgen, want ze houden nogal van zich verstoppen. 

Gorilla's zijn imposante dieren als ze volwassen zijn.

Dit is overigens een Westelijke Laaglandgorilla.

Op de website van de Beekse Bergen kan je lezen dat er twee groepen te zien zijn, 

waarvan één groep uitsluitend uit mannetjes bestaat.

Gorilla's worden helaas ernstig bedreigd.

Elandantilopen zijn te zien in het centrale open steppegebied van Beekse Bergen.

Ze leven in het zuidelijke deel van Afrika en worden niet bedreigd.

Gevlekte hyena's staan bekend als aaseters, die niet schromen om de prooi van bijvoorbeeld katachtigen af te pakken.

Het zijn echter ook uitstekende jagers.

Momenteel heeft deze hyena moeder één jong, dat wij helaas niet gezien hebben.

Ooit heb ik ze wel in Kenia gezien.

Deze hyena is nog niet volwassen, wat te zien is aan de kleur van de vacht.

Gevlekte hyena's zijn de grootste en sterkste soort hyena. 

Daarnaast zijn ook de bruine en gestreepte relatief bekend. 

Aardwolven zijn de minst bekende soort.

Alleen de gevlekte hyena wordt niet bedreigd.

De paring van hyena's is allesbehalve doorsnee.

Als je bij Google "paren van hyena's" invoert kan je daar alles over lezen.

Gemsbokken, ook wel spiesbok of oryx genoemd, leven in het kurkdroge zuidwestelijke deel van Afrika, 

zoals bijvoorbeeld in Namibië. 

Ze kunnen extreem goed tegen droogte.

Ze worden niet bedreigd.

Okapi's, die uitsluitend leven in de wouden van de Democratische Republiek Congo, 

staan op de rode lijst omdat ze ernstig bedreigd worden.

Ik vind het fascinerende dieren, die ik deze keer helaas niet beter op de foto kon krijgen.

Ze zijn familie van giraffen.

Ze vallen onder meer op door hun gestreepte poten en hun ca. 35 cm lange blauwe tong.

Amoertijgers zijn ernstig bedreigd en doen mee aan een fokprogramma van EEP (European Ex situ Programmes), 

de organisatie van aangesloten dierentuinen.

Er zijn in die dierentuinen geen tijgers die uit het wild afkomstig zijn.

Door uitwisseling tussen dierentuinen probeert men voor genetisch gezonde nakomelingen te zorgen en zo een gezonde soort in stand te houden.

Tot slot de indrukwekkende nijlpaarden, 

die misschien enigszins verrassend als "kwetsbaar" worden geclassificeerd op de rode lijst.

Aanvankelijk lag dit nijlpaard ogenschijnlijk ontspannen in het water te dobberen. Waarschijnlijker is dat ze op de bodem staat.

Even later trok zij haar bek open om eens uitgebreid te geeuwen.

Zij trekken niet alleen een grote bek open om te gapen.

Ook om indruk te maken op concurrenten gaat de bek van de mannetjes wagenwijd open.

Ooit zag ik ze zo in Afrika. 

Je kan je voorstellen dat zulke enorme bekken een gevaarlijk wapen zijn.

De bek ging langzaam weer dicht.

Met haar kleine oogjes, die boven op haar kop liggen, hield zij de omgeving in de gaten.

Zo, de show is weer voorbij.

Zij kreeg genoeg van het water, ging de kant op en ging er eens lekker bij liggen.

Ze had een plek uitgekozen waar de toeschouwers haar van heel dichtbij konden zien.

Wij hadden een topdag achter de rug.

Gruttoland - Watersnippen

Begin september ben ik voor de tweede keer naar Gruttoland geweest. 

In 2022 was ik er samen met René Smits voor het eerst geweest, in het voorjaar.

René had gevraagd of ik weer zin had om mee te gaan en dat had ik vanzelfsprekend. 

Het ging nu vooral om de watersnip.

In het najaar zijn daar vaak grote groepen watersnippen te vinden en het leek mij een buitenkans om deze schuwe vogels eens goed te kunnen zien. 

Kortom, in alle vroegte op pad om daar rond 06.45 uur te zijn. 

Een lange rit, maar soms moet je dat er voor over hebben. 

We werden niet teleurgesteld, want er was genoeg te zien, 

ook al waren het niet de grote aantallen die er soms waargenomen worden. 

Aanvankelijk zaten ze nog wat verder weg dan ik graag wilde, maar dat veranderde snel.

De waterstand varieert daar snel, afhankelijk van de hoeveelheid neerslag. 

De dagen ervoor had het flink geregend, waardoor er minder kleine eilandjes boven het waterniveau uitstaken.

Vlak voor de hut waren de snippen echter heel goed te zien.

Of het er nu tien zijn of een paar honderd, voor mij is het belangrijkste dat ik ze goed kan zien.

Natuurlijk is het wel indrukwekkend als er een paar honderd in de plas neerstrijken.

Deze snip was trots op zijn staartveren en liet ze mooi zien.

Terwijl de snippen rustig foerageerden was er ook meer te zien, zoals bruine kiekendieven, kemphanen en bergeenden. 

De platen daarvan komen wellicht nog later dit jaar.

Ook al zit je in de hut tamelijk dichtbij, 

het is op geen enkele manier storend voor de vogels zolang je je maar rustig gedraagt.

Het bewijs is deze poetsende snip.

Je kan goed zien dat de vogel toegerust is om op modderige plaatsen voedsel te zoeken.

Het licht veranderde natuurlijk naarmate het later werd. 

Deze opname van een op het oog snavelloze snip is een klein uur later gemaakt dan degene waarmee ik begonnen ben.

Het gebied straalde rust uit.

 Hoe anders zal het zijn als er een grote zwerm landt.

Terwijl de snippen rustig voedsel zochten hadden wij ook oog voor de regelmatig rondvliegende bruine kiekendieven. 

Het was alleen niet eenvoudig om die goed te fotograferen. 

De snippen trokken zich nergens iets van aan.

Ik laat nu een aantal platen zien die laten zien wat zich voor ons afspeelde.

De watersnippen lieten zich heel goed bewonderen. 

De platen die ik hier laat zien zijn gemaakt tussen 07.15 en 09.00 uur. 

Daarna ging de aandacht vooral uit naar andere soorten met kemphanen en kiekendieven in de hoofdrol.

Al met al een geslaagde dag.

Je moet tenslotte altijd afwachten of de soorten waar je voor komt ook inderdaad te zien zijn. 

Binnenkort zal ook René met zijn impressie van deze dag komen. 

Ik ben benieuwd.

Mijn eerstkomende post heeft weer te maken met de Beekse Bergen: