Follow by Email

dinsdag 10 juli 2018

AWD - juni 2018 zoogdieren


Juni is dan wel de maand van de damhert kalfjes, 
in deze maand had ik ook een bijzondere ontmoeting met een jonge vos.






Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.
Als de lightbox in Google niet werkt, helpt het om Firefox te downloaden en dan mijn blog te bekijken.
De lightbox werkt daar wel.
Begin juni liep ik 's morgens om ongeveer 7 uur langs één van de kanaaltjes in het duingebied toen ik een damhert aan de rechteroever zag staan, aanstalten makend om het kanaaltje over te steken.
Damp hing boven het water waardoor een mooi sfeerbeeld ontstond.
Ik kreeg tijd genoeg om mijn camera goed in te stellen zodat ik de oversteek mooi in beeld kon krijgen.
Het was net als altijd weer een  prachtig gezicht om te zien hoe het hert deze hindernis nam.
Een damhert op de plaat zetten is voor mij op zich niet zo bijzonder.
Het wordt wel de moeite waard als ze voor een opvallende pose zorgen.
En daar is hij dan, het eerste damhert kalfje dat ik in 2018 vond, op 8 juni.
Tot mijn verbazing lag het op nauwelijks een meter afstand naast een verharde weg,
op slechts een paar honderd meter bij een uitgang verwijderd.
En dan te bedenken dat ik er die morgen vergeefs naar had gezocht.
Ik vind het jaarlijks een uitdaging om te proberen kalfjes te vinden die nog zó jong zijn dat ze niet vluchten als je erbij in de buurt komt.
Opnieuw was het een voordeel om met een 400 mm lens te kunnen werken.
Het bleef dit jaar niet bij één exemplaar.
Een paar dagen later renden de kalfjes vlot achter hun moeder aan, of andersom.
Wat groeien ze snel!
Moeder en kind zorgden voor een opmerkelijk plaatje.
De lichaamstaal van de hinde spreekt boekdelen (vooral in de vergroting goed te zien).
In sommige delen van het duingebied kan je op je gemak naar konijntjes kijken,
zeker als je wat verscholen achter of tussen de duindoorns blijft.
Vooral de jonkies komen dan vaak steeds dichterbij.

Alle jonge dieren zijn nieuwsgierig en ondernemend, zo ook deze kleine.
Als ze je in de gaten hebben zijn ze bliksemsnel verdwenen, maar in dit geval bleef hij rustig zitten.
Toch leek het wel of hij het niet helemaal vertrouwde, hij wist niet goed raad met deze situatie.
Hij besloot verder te huppen.
Op een plek waar veel konijnenkeutels lagen greep hij naar zijn neusje alsof hij wilde duidelijk maken:
"Wat meurt het hier"  !

Struinend door het duingebied word je soms verrast.
Ik zag op een stille morgen een drietal tamelijk jonge vossen op een pad liggen.
Zo gauw zij mij zagen stonden ze op en verdwenen in de dekking, maar niet razendsnel zoals je met wílde vossen meestal overkomt.
Degene met de meeste lef  liet zich daarna het beste zien.
Even daarvoor zag ik haar met een broertje of zusje achter een duindoornstruik waar ik langs liep, op nauwelijks 2 meter afstand.
We waren alle drie volkomen verrast, ze vonden dat ik te dichtbij was gekomen en gingen er vandoor.
Een foto maken lukte niet, ik was net zo verrast als zij en daardoor te laat.
Er bleef er één over en die ging op jacht.
Ik kon niet zien of zij iets had gevangen.
Het leek erop dat alle moeite voor niets was.
Het lijkt mij trouwens een jonge vos die vorig jaar geboren is.
"Vossologen" ( kenners) zullen haar wel herkennen.
Zij had nog een voor mij unieke gebeurtenis in petto.
Zij ging een eigen hol graven!
En daar zat ik dan, op de eerste rij, geen andere toeschouwers, te genieten van een vos die zich uitsloofde.
Het zand dat bij het graven uit het hol komt mag natuurlijk niet voor de ingang blijven liggen.
Dat is niet alleen onhandig bij het naar binnen gaan, het is ook te opvallend.
Het werd dan ook vakkundig verspreid.
Het leek of ze het uitschreeuwde, maar de hele show verliep geluidloos.
Ik besloot een stukje om te lopen zodat ik een andere blik op het hol en de graafwerkzaamheden kon krijgen.
De vos vond het prima.
Toen ze al een behoorlijk diep hol had gegraven schoot zij eruit te voorschijn, schudde zich een paar keer flink uit en ging vervolgens in het gras liggen rollen.
Het zand tussen haar vacht zal wel behoorlijk gekriebeld hebben.
Het uitschudden van haar vacht deed ze een paar keer tussen het graven door.
Onvermoeibaar ging zij direct weer verder.
Haar aandacht werd ergens door getrokken, ze zal wel iets gehoord hebben dat ik niet hoorde.
Het bleek loos alarm.
Hier was zij bijna in het hol verdwenen.
Ik had ook nog wel een plaatje kunnen maken van het hol zonder vos, maar dat vond ik niet zo boeiend.
Het was warm, de inspanning groot.
Hijgen doe je op zo'n dag dan snel, zeker als je een bontjas aanhebt.
Het was fascinerend om te zien hoe ijverig zij was en hoe efficiënt ze te werk ging.
Ze had een kleine 20 minuten nodig om het hol te maken, waar ze volledig in kon verdwijnen.
Ze leek hier tevreden met haar werk, want graven deed ze vanaf dit moment niet meer.
Na een laatste korte inspectie van haar hol kwam ze naar buiten.
Ze had blijkbaar trek gekregen, want ze ging duidelijk op zoek naar wat eetbaars.
Hierbij verdween ze uiteindelijk tussen het struikgewas.
Voor mij was deze gebeurtenis pure verwennerij, voor herhaling vatbaar.

dinsdag 3 juli 2018

Duinvogels

Een drietal soorten vogels die ik de laatste jaren regelmatig in het duingebied tegenkom zet ik in deze post eens in het zonnetje.
De gekraagde roodstaart (Phoenicurus phoenicurus), waarmee ik deze keer begonnen ben, is de eerste van dit drietal.



Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.
Als de lightbox in Google niet werkt, helpt het om Firefox te downloaden en dan mijn blog te bekijken.
De lightbox werkt daar wel.
Zoals altijd maak ik mijn foto's in het duingebied nooit uit een schuilhut, maar altijd in het vrije veld.
Dit gekraagde roodstaart vrouwtje had een een flinke prooi gevangen, die zij naar haar jongen ging brengen.
Aanvankelijk was ze wat onrustig maar na een tijdje ging zij haar gang zonder zich echt druk om mij te maken.
Haar partner bekeek het wel, letterlijk en figuurlijk.
Ik zag hem geen enkele keer met voedsel voor zijn nakomelingen.
Hij beperkte zich tot op een passende uitkijkpost te gaan zitten, af en toe een kreetje slakend.
Op een andere dag was ik er wat vroeger bij waardoor de lichtcondities gunstiger waren.
Opnieuw was vooral het vrouwtje actief.
Bedrijvig vloog ze af en aan, waarbij ze vaak een tussenstop maakte op de tak waarop ze hier ook zit.
Maar van even mooi poseren was ze ook niet vies.
Een beetje ijdel mag ze ook best zijn.
Ik werd duidelijk tot op een bepaalde afstand getolereerd.
Beide vogels werden onmiddellijk onrustiger als ik iets dichterbij kwam.
Ik keerde dan ook direct op mijn schreden terug.
Ik was allang blij dat ik vooral het vrouwtje zo goed had kunnen bekijken en op de plaat kon zetten.
De roodborsttapuit (Saxicola rubicola) is kort geleden ook al eens in mijn blog opgedoken, maar hij verdient een extra moment.
Het mannetje vloog dan wel van uitkijkpunt tot uitkijkpunt, hij liet zich deze keer van redelijke afstand bewonderen, zelfs een keer met prooi.
Alleen deze plaat is niet in de waterleidingduinen  geschoten, maar in de Achterhoek.
Hij past mooi in dit overzichtje.
De derde soort is de kleine plevier (Charadrius dubius).
Ik volg deze vogel pas een paar jaar in de AWD. 
Door de grote veranderingen in het duin, waarbij veel vogelkers is verwijderd, is er een duinlandschap ontstaan waarin deze vogels heel goed gedijen.
Ik had er die dag al een aantal gezien, maar deze verraste mij in het bijzonder.
In plaats van weg te vliegen zoals ze meestal doen als je te dichtbij komt liep deze alleen maar weg.
Kruipend en tijgerend probeerde ik hem te benaderen.
Maar was het wel een hem of was het misschien een haar?
Ik dacht er toen nog niet bij na.
Ik ben ook niet zo deskundig dat ik direct kan zien of het een vrouwtje of een mannetje is.
Zou het een vrouwtje zijn dat bezorgd was om haar jongen of was er een andere verklaring?
Het bleek een vrouwtje te zijn (zie verder).
Ik greep mijn kans om haar uitgebreid op de plaat te zetten.
Ik had al eerder geprobeerd of ik aan het gedrag van de pleviertjes kon zien of ze wellicht ergens een nest hadden,
maar dat had niets opgeleverd.
Nu liep zij steeds maar een klein stukje bij mij vandaan, mij de kans biedend om haar mooi te portretteren.
Zo'n buitenkans had ik niet verwacht.
Overvliegende vogels werden goed in de gaten houden.
Ze drentelde wat rond, maar maakte er geen geluidjes bij.
Geen waarschuwingen, geen alarm.
Al met al hield zij mij zo een minuut of 20 bezig.
Zij schudde zich eens lekker uit.
Voor mij het moment om op te stappen en haar helemaal tot rust te laten komen.

Thuisgekomen wees Maria mij er via een whatsapp op dat het een vrouwtje was dat vermoedelijk probeerde mij bij haar jongen,
die ergens in de buurt verscholen waren, weg te lokken.
Dan zit er maar één ding op: de volgende dag terug.
De tweede dag bracht mij een absoluut onverwachte vondst.
Op weg naar de plek van de vorige dag hield ik de omgeving goed in de gaten en zag toen opnieuw een onrustige kleine plevier.
Natuurlijk ging ik daar even in de buurt kijken en vond tot mijn grote verrassing al snel een jong dat zich tussen de grasstengels tegen de grond drukte.
Het bleef volkomen bewegingloos liggen.
Het was wel een voordeel dat ik  alle platen met mijn 400 mm lens kon maken waarna ik een 
enkele keer nog maar een klein beetje hoefde te croppen, en vaak helemaal niet. 
Ik was er wat beduusd van dat ik zo snel een jong had weten te vinden.
Het adrenaline peil in mijn bloed was ongetwijfeld bovengemiddeld.
Maar het hield niet op.
Op de plek waar ik de vorige dag het vrouwtje had gezien dat maar niet weg wilde vliegen ben ik logischerwijs ook gaan zoeken.
Opnieuw met succes want ik vond ook hier een jonge vogel, die zich tussen de stengels tegen de grond drukte.
Je oog moet er maar net op vallen, want ze gaan behoorlijk in de omgeving op.
Een paar meter verder lag er zelfs nog één, wat meer in de zon.
Het was echt een kick om zo maar drie jongen te vinden.
Nadat ik in de omgeving nog even zonder resultaat had verder gezocht kostte het enige moeite om de jongen weer terug te vinden.
Zo goed is hun schutkleur.
Een face-to-face, waarbij ik op enkele meters voor het vogeltje plat op de grond lag, vind ik een mooie plaat om mee te besluiten.

Ik heb behoorlijk wat tijd aan deze drie soorten besteed en ben zeer tevreden over het resultaat.
In de vrije natuur, geen mens in de buurt.
Helemaal top.