Zonnende zeehonden

Twee bezoeken aan de Zuidpier in januari en februari hebben mij niet gebracht wat ik gehoopt had. 

Alles bleef teveel op afstand naar mijn zin. 

Leuk voor vogelaars met een telescoopkijker, maar minder aantrekkelijk voor fotografen. 

Ik zag wel een gewone zeehond en bruinvissen, maar dat leverde geen mooie platen op. 

De bultrug die daar enkele dagen eerder gesignaleerd was, bleek inmiddels richting Noordwijk te zijn vertrokken. 

Het lijkt mij daarom een goed moment om nu te laten zien wat ik eind november 2024 heb gezien: zonnende zeehonden.

Lopend over de pier zag ik een tweetal grijze zeehonden op een rotsblok. 

Even verderop lag nog een gewone zeehond. 

Dit nodigde natuurlijk uit tot een klauterpartij om wat dichterbij te komen.

Mijn "jeugdige" enthousiasme bracht mij zonder problemen een stuk dichterbij,

waarbij ik verscholen achter een flink rotsblok de dieren een stuk beter kon zien.

Ik had nu ook goed zicht op de jonge gewone zeehond, die een paar blokken verder lag te relaxen.

Volledig inzoomen leverde mij dit beeld op.

De zeehond bleef volkomen ontspannen op het blok liggen en lag daar nog steeds toen ik een tijdje later wegging.

De grootste van de twee wilde zich nog wel eens wat omdraaien, maar veel activiteit vertoonden zij niet.

Het dier had mij wel in de gaten maar volgde meer met belangstelling 

hoe ik mij soms wat verplaatste dan dat het hem verontrustte.

De ander keek wat opzij, wellicht naar iets wat ik niet kon zien.

Omdat de zon hem recht in zijn snuit scheen, hield hij zijn linker voorpoot wat voor zijn ogen.

Zijn buurman lag er intussen ook nog op zijn gemak bij.

Als er wat zeewater over het blok stroomde keek hij niet op of om.

Mensen zouden volgens mij heel anders reageren in een vergelijkbare situatie.

Maar wat kan je lui worden als je lekker ligt te zonnen!

Een ogenblikje wat beweging, .......

.... om daarna de zon weer lekker op zich te laten schijnen.

Wel lastig als de zon voortdurend recht in je ogen schijnt.

Als er dan toch niets te beleven is, kan je natuurlijk het best je ogen sluiten en het ervan nemen.

Voor de variatie een keer gecropt.

Ik ben er een minuut of 20 geweest, en heb intussen de hoogtepunten laten zien.

Veel (in)spannender werd het niet.

Degene die het meest links lag, lag echt op het randje van het rotsblok. 

Het interesseerde hem niet.

Hij nam een voorbeeld aan zijn metgezel en sloot zijn ogen.

De ander blonk uit door te variëren met zijn lighouding, zoekend naar het prettigste gevoel.

Dit was een goed moment om ze te verlaten.

Deze laatste plaat had ik al wat eerder gemaakt.

Van tijd tot tijd kan je geluk hebben dat een zeehond vlakbij de pier zwemt en de kant op klimt.

Andere keren hebben ze al een geschikte plek op de kant gevonden of laten ze zich bij de pier al zwemmend zien. 

Nieuwsgierig zijn ze namelijk vaak.

Dit zijn de momenten waarvoor ik naar de Zuidpier ga, maar het is duidelijk dat het niet iedere keer feest is.

De klauterpartij terug lukte mij trouwens ook deze keer zonder moeite.

Wisenten

Elk jaar ga ik minstens één keer op zoek naar wisenten in het Kraansvlak, 

een duingebied tussen Bloemendaal aan Zee en Zandvoort. 

Bij de eerste wandeling in december bleken ze wel in de buurt te zijn van het pad waar je over moet lopen, 

maar ze waren wel volledig verscholen. 

Via hun GPS signalen bleek later dat ze niet ver weg waren geweest. 

De tweede keer - ook in december - hadden we meer succes, 

want we zagen de kudde van zo'n 20 dieren.

De wisenten gedijen goed in het duingebied en vreten van alles en nog wat op,

waardoor het gebied niet alleen open blijft maar ook ruimschoots bemest wordt.

Een van de dieren ging aan de wandel waardoor ik een silhouetfoto kon maken.

Het dier liep wel een stuk over het pad, waardoor we een tijdje pas op de plaats moesten maken.

Door een stukje terug te lopen kregen we zicht op het grootste deel van de kudde.

Een van de koeien heeft een riem met GPS zender om. 

Op de website kan je daardoor volgen of ze in de buurt van de 3km lange wandelroute door het gebied te zien zijn.

Op dit beeld is wel te zien dat het licht eigenlijk te fel en te hard was, terwijl het toch nog ochtend was.

We werden goed in de gaten gehouden, maar de dieren trokken zich verder niets van ons aan.

 Ze kozen tussen grazen en in het gras liggen herkauwen.

Wat meer inzoomen leverde deze plaat op.

Er waren ook enkele kalveren in de kudde. 

In de zomer mag je het gebied tussen 1 maart en 1 september niet in, omdat dan de kalveren geboren worden. 

De kans dat je op een onrustige wisent stuit is dan in de zomermaanden te groot.

Wisenten, ook wel Europese bizons genoemd, zijn de grootste zoogdieren van Europa. 

Ze komen inmiddels in diverse natuurgebieden verspreid over Europa voor.

Toen we over het pad om een paar bosschages heen liepen waren we plotseling veel dichter bij een deel 

van de wisenten dan verwacht en dan de bedoeling was. 

Je moet namelijk minstens 50 meter afstand houden. 

Omdat de dieren buitengewoon ontspannen waren en ik ook zelf heel rustig bewoog 

was er geen enkel risico dat de dieren onrustig werden. 

Deze stier keek mij aan en liep toen rustig verder, van mij af.

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om nog enkele plaatjes te maken,

geobserveerd door de dieren die eerder nieuwsgierig leken dan onrustig.

Het is goed te zien dat de dieren zich volledig op hun gemak voelden.

Nog een laatste plaat van een herkauwende bizon.

Inmiddels had een boswachter ons gezien en werden we gesommeerd om daar weg te gaan, ook al waren we op het pad.

Op zich begrijpelijk omdat er nogal eens excessen zijn geweest, net als bij de wolven op de Veluwe.

We hadden in een wijde boog om de dieren heen moeten lopen, van het pad af dus, terwijl dat officieel niet mag....

Wij hadden genoeg gezien en zijn teruggegaan.