Follow by Email

vrijdag 15 november 2019

Bonaire - Vogels

Bonaire bleek tijdens onze vakantie een onverwacht vogelparadijs te zijn.
Maar aan alle berichtgeving komt een eind.
Na deze post volgt als afronding de nationale trots van het eiland, de Caribische flamingo.

Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.
De lightbox in Google werkt om een voor mij onduidelijke reden helaas nog steeds niet.
Met Firefox of Internet Explorer lukt het wel.

Vanzelfsprekend stond een bezoek aan het nationale park Washington-Slagbaai op ons programma.
We werden er bij wijze van spreken verwelkomd door deze mooie vogeltjes, op Bonaire chibichibi geheten.
De naam gele zanger (Dendroica petechia rufopileata, yellow warbler) is wat minder gebruikelijk.
Het rode "petje" komt alleen bij de gele zangers van het Caribische gebied voor, 
de Noord-Amerikaanse variant moet het zonder dit typerende petje doen.
Ze zijn heel nieuwsgierig en komen vlakbij je op een tafel of bank zitten.
Ook al wist ik dat kuifcaracara's (Caracara plancus) ook in Midden-Amerika voorkomen, ik was toch verrast dat ik er een zag.
Eerder had ik ze op een geweldige manier meegemaakt in Chili (Torres del Paine).
Ze hebben er totaal geen moeite mee om vanaf een uit de kluiten gewassen cactus de omgeving te observeren.
Bij onze lunchplek, Plantashi Slagbaai, was een meertje waar het wemelde van de vogels.
Het was echter niet makkelijk om daar te fotograferen.
Ik zag hier onder andere deze grote grijze snip (Limnodromus scolopaceus).
Een voor mij onbekende steltloper was de Bonapartes strandloper (Calidris fuscicollis).

Een ander aantrekkelijk natuurgebied is de omgeving van Lake Goto.
Behalve de intussen vertrouwde Caribische flamingo's waren er opnieuw steltlopers die nieuw voor mij waren.
De eerste is de Amerikaanse strandplevier (Charadrius nivosus).
Deze strandlopers zijn ongeveer even groot als drieteenstrandlopers en even bedrijvig.
Het viel niet mee om alle namen te vinden maar onder andere met de hulp van Ben is het uiteindelijk gelukt.  
Dit is bijvoorbeeld een Bairds strandloper (Calidris bairdii).

Een kleine geelpootruiter (Tringa flavipes) had ik al een keer eerder gezien bij het strandje in de buurt van ons appartement.
Bruine pelikanen zagen we vrijwel iedere dag.
Deze pelikaan zwom in de haven van Kralendijk, terwijl een paar meter verderop mensen aan het zwemmen en snorkelen waren.
Er zijn verschillende soorten fregatvogels.
Naar alle waarschijnlijkheid is dit een Amerikaanse fregatvogel (Fregata magnificens).
Ze zweefden meestal te hoog om er zelfs maar een behoorlijke waarnemingsplaat van te maken.
Het was wel boeiend om te zien hoe een drietal fregatvogels een prooi probeerde af te pakken van een meeuw, zonder succes.
Een rode kolibrie (Chrysolampis mosquitus) fotograferen is een enorme uitdaging.
Ze zijn zo kwikzilverig dat de meeste pogingen mislukten.
Soms zat het redelijk mee.
Zelfs kolibries hebben wel eens rust nodig.
Helaas hebben ze dan vaak een voorliefde voor onmogelijke plekjes.
Hier zat er één mooi vrij maar helaas met een rieten dak als achtergrond.
Een oranje troepiaal bezocht af en toe de tuin bij ons appartement.
West-Indische parkieten (Aratinga pertinax xanthogenius) noemt men op Bonaire prikichi.
Meestal zie je ze in groepen.
Deze plaat is niet super, maar je kan zo wel de kleuren van zijn verenpak zien.
Leuker wordt het als je ziet dat een stelletje gek op elkaar is.
De voor mij best passende uitleg hierbij is dat zij hém probeert te verleiden.
Wellicht een beetje opdringerig maar wel heel verleidelijk en lief.
Hier kan hij toch niet voor terugdeinzen?
Dit snavel-snavel contact laat zien dat de liefde wel degelijk van twee kanten komt.
Hoe intens wil je het zien?
Tot een paring kwam het niet.
Daar kozen ze ongetwijfeld een moment voor waarbij ze niet werden gadegeslagen.

Natuurlijk is het mogelijk dat ik mij vergist heb.
Ik kan bij deze parkieten het verschil tussen een mannetje en een vrouwtje niet zien.
Wie wil kan natuurlijk "hij" vervangen door "zij" en "hem" door " haar".

De volgende keer "Groenendaal".





vrijdag 8 november 2019

Herfst in Leyduin

In september en oktober ben ik een aantal keren in Leyduin gaan zoeken naar paddenstoelen.
Ook al mogen mensen hier hun hond uitlaten, last heb ik er in dit park nog nooit van gehad,
waardoor het een aantrekkelijk gebied is om naar paddenstoelen te zoeken.
Op een morgen trof ik er tot mijn verrassing een aantal gekraagde aardsterren aan, zeker een stuk of 10.

Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.
De lightbox in Google werkt om een voor mij onduidelijke reden helaas nog steeds niet.
Met Firefox of Internet Explorer lukt het wel.

Een nog grotere verrassing was deze knopschimmel, die vlakbij de aardsterren te vinden was.
Helaas stond het zwammetje met zijn gast op een behoorlijk onmogelijke plek, 
waardoor het niet meeviel de knopschimmel naar mijn zin te fotograferen.
Met behulp van een tussenring kon ik de haren, met aan het uiteinde het knopje, zichtbaar maken.
Alsof het niet genoeg was vond ik vlakbij de aardsterren en de knopschimmel ook nog dit amethistzwammetje.
Het is niet zo bijzonder om dit zwammetje tegen te komen, maar het gaf wel aan dat je een hele tijd op een paar m² bezig kunt zijn.
Op een andere plek zag ik een ander amethistzwammetje in een volkomen andere omgeving,
een beetje mystiek tussen op de grond liggende bladeren.
Als je paddenstoelen aan het fotograferen bent krijg je snel aanspraak. 
Mensen zien soms niet waar je mee bezig bent.
Deze wijngaardslak kwam ook voorbij, maar vervolgde zijn weg zonder mij veel aandacht - laat staan aanspraak - te geven.
Koraalzwammetjes vind ik leuk, vooral omdat ze door hun oranjekleur een mooi contrast met hun omgeving geven.
Hier laat mijn kennis van paddenstoelen mij in de steek, en niet alleen bij deze, maar ik vond wel dat hij op een prachtige plek stond.
Ik ben best wel tevreden met  deze compositie.
Een bekende klant in de bossen van Leyduin.
Ik kwam er heel wat tegen, soms vergezeld door amethist- of rodekoolzwammetjes.
Vergane glorie.
Een omgevallen zwam heeft wel iets vind ik. 
De sporen zijn ongetwijfeld afgestaan, de taak zit erop, het verval is begonnen.
Een laag-bij-de-gronds rood zwammetje op een mooi groen bedje.
Het viel al van verre op in een omgeving die overwegend groen en bruin was.
Geweizwammetjes mogen niet ontbreken.
Het was wel even zoeken naar een mooi exemplaar, waarbij jongere soorten niet teveel in beeld kwamen.
Stuifzwammen groeiden er volop.
Dit zou wel eens de zachtstekelige stuifzwam kunnen zijn. 
De puntjes waren in ieder geval niet hard of scherp.
Kleine zwammetjes, mycena's bijvoorbeeld, nodigen uit tot creativiteit.
Of het gelukt is hoor ik graag.
Kleine zwammetjes op een wegrottende stam, met bokeh bollen op de achtergrond, mogen niet ontbreken.
Groepjes kleine zwammetjes zijn een geliefd onderwerp.
Het is een hele uitzoekerij om de beste compositie te vinden met de scherpte op de juiste plaats.
Je bent dan natuurlijk wel een poosje lekker bezig.
Het is voor mij het jaar van de stinkzwammen. 
Na de grote stinkzwam en de duinstinkzwam vond ik tot mijn verrassing ook een paar exemplaren van de kleine stinkzwam.
Ik had er nog nooit van gehoord.
Het is gebruikelijk dat ze al snel hun kop laten hangen omdat de steel niet sterk genoeg is om de tamelijk zware kop te dragen.
Terwijl ik heel erg mijn best deed om een andere zwam te fotograferen, overigens zonder tevredenstellend resultaat, 
viel mijn oog op dit groepje.
Dat vond ik veel inspirerender.
Dit is het resultaat.
Een zwarte kluifzwam mooi fotograferen is een hele ... opgave.
Ze waren nog niet zo erg groot maar eigenlijk vond ik dat prima.
Voorbijgangers zagen eerst niet waarmee ik bezig was, maar vonden deze zwam wel heel bijzonder toen ik hem aanwees.
Bijzonder was hij, maar de vrouw vond hem "helemaal niet mooi". 
Daar kan ik inkomen, zo'n vuist oogt niet echt als een zwam.
Als afronding nog een aantal platen van de gekraagde aardster.
Meestal krijg je geen kans om een duo op de plaat te krijgen.
Soms is de zon knap lastig, maar in dit geval werd de aardster op een manier in het zonnetje gezet die mij beviel.
Een aantal weken later waren er op dezelfde plek nog steeds aardsterren, maar het licht was toen heel anders.
Ik zag dat uit enkele aardsterren bij lichte aanraking een wolkje sporen omhoog werd geblazen, maar dit vastleggen was er niet bij.
Zwammen hebben een bepaalde aantrekkingskracht, niet alleen op insecten en mensen.
Dit kikkertje was een zeer welkome belangstellende.