Gruttoland - Watersnippen

Begin september ben ik voor de tweede keer naar Gruttoland geweest. 

In 2022 was ik er samen met René Smits voor het eerst geweest, in het voorjaar.

René had gevraagd of ik weer zin had om mee te gaan en dat had ik vanzelfsprekend. 

Het ging nu vooral om de watersnip.

In het najaar zijn daar vaak grote groepen watersnippen te vinden en het leek mij een buitenkans om deze schuwe vogels eens goed te kunnen zien. 

Kortom, in alle vroegte op pad om daar rond 06.45 uur te zijn. 

Een lange rit, maar soms moet je dat er voor over hebben. 

We werden niet teleurgesteld, want er was genoeg te zien, 

ook al waren het niet de grote aantallen die er soms waargenomen worden. 

Aanvankelijk zaten ze nog wat verder weg dan ik graag wilde, maar dat veranderde snel.

De waterstand varieert daar snel, afhankelijk van de hoeveelheid neerslag. 

De dagen ervoor had het flink geregend, waardoor er minder kleine eilandjes boven het waterniveau uitstaken.

Vlak voor de hut waren de snippen echter heel goed te zien.

Of het er nu tien zijn of een paar honderd, voor mij is het belangrijkste dat ik ze goed kan zien.

Natuurlijk is het wel indrukwekkend als er een paar honderd in de plas neerstrijken.

Deze snip was trots op zijn staartveren en liet ze mooi zien.

Terwijl de snippen rustig foerageerden was er ook meer te zien, zoals bruine kiekendieven, kemphanen en bergeenden. 

De platen daarvan komen wellicht nog later dit jaar.

Ook al zit je in de hut tamelijk dichtbij, 

het is op geen enkele manier storend voor de vogels zolang je je maar rustig gedraagt.

Het bewijs is deze poetsende snip.

Je kan goed zien dat de vogel toegerust is om op modderige plaatsen voedsel te zoeken.

Het licht veranderde natuurlijk naarmate het later werd. 

Deze opname van een op het oog snavelloze snip is een klein uur later gemaakt dan degene waarmee ik begonnen ben.

Het gebied straalde rust uit.

 Hoe anders zal het zijn als er een grote zwerm landt.

Terwijl de snippen rustig voedsel zochten hadden wij ook oog voor de regelmatig rondvliegende bruine kiekendieven. 

Het was alleen niet eenvoudig om die goed te fotograferen. 

De snippen trokken zich nergens iets van aan.

Ik laat nu een aantal platen zien die laten zien wat zich voor ons afspeelde.

De watersnippen lieten zich heel goed bewonderen. 

De platen die ik hier laat zien zijn gemaakt tussen 07.15 en 09.00 uur. 

Daarna ging de aandacht vooral uit naar andere soorten met kemphanen en kiekendieven in de hoofdrol.

Al met al een geslaagde dag.

Je moet tenslotte altijd afwachten of de soorten waar je voor komt ook inderdaad te zien zijn. 

Binnenkort zal ook René met zijn impressie van deze dag komen. 

Ik ben benieuwd.

Mijn eerstkomende post heeft weer te maken met de Beekse Bergen:

Zwart en wit

Op 22 september ben ik met mijn vrouw naar de Beekse Bergen geweest. 

We hadden twee hoofddoelen: neushoorns en nijlpaarden. 

Natuurlijk hoopten we ook de andere bewoners goed te kunnen zien. 

Het zat ons helemaal mee, we kwamen volledig aan onze trekken.

De startfoto maakt al veel duidelijk. 

We zagen een zwarte neushoorn met haar kalf. We maakten mede-blogger Marco direct een beetje jaloers, want op dat moment was het hem - als regelmatige bezoeker van de Beekse Bergen - nog niet gelukt. Niet veel later was het hem ook gegund.

Het kalf was op 5 juni geboren en veel bezoekers hoopten de kleine in het echt en niet op een monitor te kunnen zien. 

De vader had een eigen verblijf. 

De stieren leven in het wild ook solitair. 

Zwarte neushoorns (Puntlipneushoorn - Diceros Bicornis -Black Rhino) hebben een puntige bovenlip waarmee ze makkelijk takken en bladeren van bomen en struiken kunnen pakken.

Witte neushoorns (Breedlipneushoorn - Ceratotherium simum - White Rhino) hebben een brede bovenlip waardoor ze goed kunnen grazen.

De mannelijke zwarte neushoorns zijn stevige jongens: 

ze wegen meestal tussen de 1000 en 1400 kg, met uitschieters tot 1600-1800 kg. 

De vrouwtjes blijven wat achter met 800-900 kg. 

De kalfjes wegen bij hun geboorte 30-45 kg. 

En daar is-ie dan: de trots van de Beekse Bergen.

Hij bleef voortdurend dichtbij zijn moeder.

Samen maakten ze een korte wandeling naar een plek waar voer was neergelegd.

Dit was waar we op gehoopt hadden.

Het is de eerste zwarte neushoorn die in de Beekse Bergen is geboren en de vierde in een Nederlandse dierentuin.

Volledig ingezoomd (400 mm) zag junior er zo uit. Heel parmantig met zijn mini hoorns.

Ze hadden wel hun eigen idee over de publieke belangstelling. 

Lang geleden heb ik zwarte neushoorns in Kenia gezien.

Later in Zimbabwe waren zwarte neushoorns op een geheime locatie in een sanctuary ondergebracht. 

We mochten daar wel witte neushoorns (met afgezaagde hoorns en een verfcode op hun lijf) zien, 

maar de zwarte beslist niet. 

De populatie was te kwetsbaar geworden door stroperij.

Dit is de breedlipneushoorn. 

Breed is in het Engels wide en dat werd verbasterd tot wit. 

De dieren, zowel de witte als de zwarte, zijn bruin-grijs. 

De kleur varieert een beetje, omdat opdrogende modder op hun huid hier invloed op heeft.

Als je de hoorn van dit exemplaar bekijkt lijkt het erop dat de hoorn ooit is afgezaagd, 

maar vervolgens weer is gaan groeien.

We hadden geluk dat de dieren tamelijk dichtbij kwamen, maar we moesten het zicht op de afrastering wel voor lief nemen.

Dit tweetal had een modderbad opgezocht.

 Ze leken te overleggen wie van de twee het eerst mocht.

De gelukkige genoot zichtbaar en wentelde zich vol overgave in de modder.

Een ogenblik leek het erop dat een tweetal andere neushoorns vond dat ze tijdens haar bad recht had op privacy.

Van hun achterwerken genieten mochten we wel.

Toen ze er genoeg van had stelde ze haar plek beschikbaar voor nummer twee

Een poosje lekker weken, dan draaien op haar rechterzijde, gevolgd door haar linkerzijde. 

De modderlaag vormt een beschermlaag tegen hinderlijke insecten. 

In het wild zie je dan vaak tekenpikkers op hun rug.

Als de badende dame naar de zin van de anderen te lang in het bad lag 

werd ze door een van de andere dames in haar zij gepord om plaats te maken.

Het moet wel een erg lekker bad geweest zijn, want er waren voldoende andere aantrekkelijk ogende plekken. 

Ze had weinig keus: weg wezen.

Met een beetje opschikken bleek er toch plaats voor twee.

De derde was al geweest.

We hadden echt geluk dat we dit van dichtbij konden zien, 

want het modderbad lag in een gunstige hoek van het terrein.

Later op de dag bleken ze naar een andere plek te zijn gegaan waar ze zich niet in de modder konden wentelen.

Ze genoten er zichtbaar van

Er was nog een tweede modderplas naast, maar daar hadden ze vreemd genoeg geen belangstelling voor.

Het is wel duidelijk dat ook neushoorns niet te lang in bad mogen liggen. 

Toen deze dame er naar de mening van haar soortgenoten lang genoeg in gelegen had werd ze voorzichtig maar overduidelijk gemaand wat anders te gaan doen.

Als er dan niets anders te doen is ga je natuurlijk lekker opdrogen in de zon.

Neushoorns worden nog steeds ernstig bedreigd. 

Ze hebben veel last van stropers die uitsluitend belangstelling hebben voor de hoorn. 

Helaas worden dieren voor het afzagen hiervan wel eerst gedood.

Gelukkig kan je in wildparken zoals het Kruger NP weer neushoorns zien zonder afgezaagde hoorn.

Recent is een twintigtal zwarte neushoorns uitgezet in Botswana,

in de hoop dat de populatie daarmee een flinke impuls krijgt.

Het vergt wel een enorm intensieve controle van de rangers om te voorkomen dat stropers hier hun slag slaan.

Van de andere dieren die we zagen zal ik in een latere post het een en ander laten zien.