Follow by Email

donderdag 8 november 2018

Biotopwildpark Anholter Schweiz

In juni ben ik met mijn vrouw een week in de Achterhoek geweest.
In een eerdere post heb ik daar al wat beelden van laten zien. 
We hebben toen ook een bezoek aan een bijzonder wildpark in Isselburg (Duitsland) gebracht.

Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.
Als de lightbox in Google niet werkt, helpt het om Firefox te downloaden en dan mijn blog te bekijken.
De lightbox werkt daar wel.


We waren daarheen gegaan om o.a. lynxen te kunnen zien.
We werden op onze wenken bediend, zoals men zegt.
In een flink stuk afgebakend terrein was het wel even zoeken, maar de inspanningen werden ruimschoots beloond.
We werden goed in de gaten gehouden: de dieren zagen ons natuurlijk veel eerder dan wij hen.
Op een heuveltje begon er een zich uitgebreid te wassen.
Zij liet ons  even goed zien wat voor een indrukwekkend gebit zij had.
Je weet nu zeker dat de lynx een vleeseter is.
Lynxen komen in Europa nog steeds in het wild voor (Noord-Europa, Midden-Europa en het Iberisch schiereiland bijvoorbeeld)
maar je zal ze niet snel zien.
In het wildpark hebben ze een zodanig groot gebied gekregen dat het net lijkt of je ze in het wild ziet.
Ze kwamen uit het bos tevoorschijn en steeds dichterbij toen het etenstijd was.
Er wonen daar drie lynxen: een paartje met één jong.
De pluimpjes op de oren en de tamelijk korte staart zijn typische kenmerken van de lynx.
De rechter lynx likte voortdurend haar bek af.
Ok, ze hadden net gegeten, maar wellicht dacht zij ergens aan.
Het mannetje bleef vrijwel voortdurend in de schaduw liggen, het vrouwtje was wat beweeglijker.
Als je deze lynx zo rustig ziet liggen in de weelderige omgeving zou je niet zeggen dat je hier in een wildpark bent.
Gapen kunnen ze als de beste.
Ook wolven hebben daar geen moeite mee.

In een wat verderop gelegen stuk van het park had een roedel wolven hun domicilie.
Als ze in het bos liggen kan je ze nauwelijks zien.
Met wat speurwerk zagen we er meerdere, goed gecamoufleerd tegen de zanderige ondergrond.
Zoals gezegd, ook wolven laten af en toe hun gebit zien door uitgebreid te gapen.

In het park is niet alleen een flinke variatie aan dieren te bekijken, er is ook een mooi gelegen restaurant.
(op de website is alle informatie rond dit park te vinden: Biotopwildpark Anholter Schweiz )

Je kon er ook dassen  zien.
Die hadden we nog nooit in het wild gezien, dus die gingen we vanzelfsprekend opzoeken..
Er scharrelde een paartje rond in een eigen domein.
Ook al is het anders dan ze in het wild zien, het voelde wel heel goed.
Ze waren er aan gewend om in het daglicht buiten te lopen, heel anders dan in de vrije natuur.
Wat een beesten, en wat zijn ze groot.
Ze zochten overal naar voedsel, wroetend en al.
De oren werden hier gespitst (al zie je dat niet zo goed), ze hoorden een bekend en vertrouwd geluid.
Het bleek voor de dassen etenstijd te zijn, tot ons geluk en onze verrassing.
Het voedsel (vooral eendagskuikens, maar ook plantaardig voedsel zoals wortels) werd in hun gebied gegooid.
(Ik vind het beter passen dat dit voedsel niet op mijn platen te zien is)
Ze hielden alles goed in de gaten en hadden er absoluut geen moeite mee om al het voedsel op te sporen.
Dit voedermoment is voor de dieren een dagelijks hoogtepunt waar ze zichtbaar naar uitkijken.
Het paar bleek ook minstens één jong te hebben, vermoedelijk twee.
In het nachthok konden we vaag een jong zien bewegen.
Het was blijkbaar te klein om al mee naar buiten te gaan.
Om ze zo een keer te zien vonden we een belevenis.
Tot dusverre had ik alleen dode exemplaren langs een snelweg in Zweden gezien.
In het wild zal je ze niet snel zien, omdat ze én schuw zijn én nachtdieren.
Vanuit een observatiehut in Drenthe kan dat wel zoals ik in een eerdere post op mijn blog al heb laten zien.



dinsdag 30 oktober 2018

AWD - september 2018



In dit maandoverzicht van september kan ik nog het een en ander kwijt dat ik nog niet eerder van deze maand heb laten zien.

Om te beginnen is daar de vliegenzwam.
Begin september vond ik er een stuk of vier, waarvan er hier één te zien is.
Een paar dagen later ging ik ze weer opzoeken, in de hoop dat ze nog wat mooier  geworden waren. Ze waren verdwenen!

Zijn ze geplukt door verzamelaars die een mooi herfststukje wilden maken of zijn ze opgevreten door ........... damherten?

Enkele jaren geleden is mij hetzelfde overkomen. Damherten schijnen ze zonder gevolgen te kunnen eten.







Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.
Als de lightbox in Google niet werkt, helpt het om Firefox te downloaden en dan mijn blog te bekijken.
De lightbox werkt daar wel.

Icarusblauwtjes (Polyommatus icarus) waren in september op de valreep nog bezig met hun nageslacht.


Spitskopjes (Conocephalus dorsalis) kan je als je goed oplet vaak tussen stengels van bijvoorbeeld pitrus aantreffen.
Dit sprinkhaantje zat lekker hoog in zo'n stengel en oefende  voelspriet zwaaien. 
Dit tamelijk kleine koraalzwammetje  nodigde uit om er wat leuke plaatjes van te maken.
Het was maar een paar cm groot, maar met macrolens en tussenringen kreeg ik hem zo in beeld.
Terwijl ik met de koraalzwammetjes bezig was schoof er plotseling heel voorzichtig een onverwachte gast voorbij.
Een kleine watersalamander (Lissotriton vulgaris) maakte zijn opwachting.
Haast had dit jonkie niet.
Hij was vermoedelijk op zoek naar een geschikte plaats om de winter door te komen en volgend jaar door te groeien tot een volwassen exemplaar.
Hij hield het na een tijdje voor gezien en verdween tussen het hout.
Wat vogels betreft was er niet zo veel keuze, maar wat ik tegenkwam beviel mij wel.
Krooneenden (Netta rufina) zag ik een tiental, waaronder enkele mannen met hun karakteristieke rode kop.
Deze keer echter een afbeelding van een jonge krooneend.
Tafeleenden (Aythya ferina) zie ik meestal in gezelschap van kuifeenden, zoals hier.
Nog een mooi exemplaar.
Ik was nog maar net begonnen met een wandeling in de AWD of ik zag deze tapuit (Oenanthe oenanthe).
Hij was ongetwijfeld op doorreis en wilde in deze omgeving rusten en eten.
Hij had wel een voorliefde voor een rommelige omgeving.
Door de camera nog lager te houden zou de invloed daarvan alleen maar sterker worden.
Mopperen mag ik natuurlijk niet want meestal zijn tapuiten veel schuwer en moet je veel meer je best doen om ze zo op de plaat te kunnen krijgen.
Trekken doen tapuiten blijkbaar alleen, want de keren dat ik er een zag in september was hij steeds alleen.
Nog een laatste blik op deze reiziger.
Om een schaatsenrijder goed op de plaat te krijgen moet je wat meer moeite doen.
Met wat croppen kreeg ik er een zo in beeld.
Waarom zo'n plaat?
De schaduwen die ze op de zanderige bodem van kanaaltjes werpen leveren vaak mooie beelden op.
Met wat fantasie kan je hier een gezicht in herkennen.
Wat paddenstoelen betreft moest ik goed zoeken om aantrekkelijke modellen te vinden.
Zoals velen al gemerkt hebben is het aanbod niet zo groot als vorig jaar.
Eind oktober bleek dat ik toch genoeg heb kunnen vinden om er een aparte post aan te wijden.
Omdat ze bij september horen laat ik nu ook enkele voorbeelden zien.
Groen bekermos is één van de soorten die je vrij makkelijk in de AWD kunt vinden.
Het is geen zwammetje maar een soort korstmos.
Er zijn nogal wat bekermossen, maar omdat deze op dode boomstammen groeit denk ik dat dit inderdaad
groen bekermos (Cladonia chlorophaea) is.
Ieder jaar probeer ik weer gewone kopergroenbekerzwammetjes (Chlorociboria aeruginascens) te vinden.
Ze zijn uiterst klein en behalve de macrolens zijn tussenringen onmisbaar om er plaatjes van te kunnen maken waarop je ze duidelijk kan zien.