zondag 3 maart 2024

Reflecties

In februari wilde ik weer eens naar een vogelkijkhut, het liefst in de buurt van mijn woonplaats. 
In eerste instantie dacht ik aan vogelhut 't Gooi in Bussum. 
Tot mijn verrassing bleek dat deze hut, waar ik enkele keren geweest ben, niet meer in gebruik is. 
Dat werd dus zoeken naar een alternatief. 
Ik kwam terecht bij DJ Hut Purmerbos, een betrekkelijk nieuwe hut. 
Wat je er te zien kan krijgen is ongetwijfeld afhankelijk van de tijd van het jaar,
maar ik was er in ieder geval nieuwsgierig naar.

Allereerst een overzicht van de soorten die ik gezien heb:

Behalve gaaien (Garrulus glandarius, zie boven) waren er onder meer grote bonte spechten (Dendocropos major), soorten die je bij vrijwel elke boshut wel te zien krijgt.

De derde, zeer actieve soort was de pimpelmees (Cyanistes caeruleus).

Een soort die meestal ook van de partij is, is de roodborst (Erithacus rubecula).

Deze koolmees (Parus major) maakte zelfs een buiging voor mij.
Het was voorspelbaar dat deze algemene bos-  en tuinvogel hier niet zou ontbreken. 

Groenlingen (Chloris chloriswaren voor mij de meest bijzondere vogels, omdat ik die niet zo vaak zie.

De laatste soort die ik hier wil laten zien is de vink (Fringilla coelebs), die mij weer terugbrengt bij reflecties.

Het waren deze keer dus tamelijk "gewone" soorten, die mij wel stimuleerden om er toch mooie platen van te maken.
De rondscharrelende heggemus leverde geen mooie platen op, 
buizerds beperkten zich tot boven de bomen vliegen en zich duidelijk te laten horen.

Groenlingen waren weliswaar niet de meest voorkomende bezoekers, voor reflecties zorgden ze wel.

De meeste vogels werkten mee met het thema "Reflecties", 
waardoor ik kan volstaan met alleen de mooiste platen te laten zien.

Je krijgt die vogels op de gewenste plek door op een slimme manier voedsel achter de stam te verstoppen.
Het was wel goed opletten waar je liep (ook rond de vijver en de hut), 
want door de vele regenval was de omgeving erg modderig geworden.

Een stam waaruit de kern verdwenen was bleek een geschikte plek te zijn om zaadjes in te verstoppen.

De spechten waren niet te beroerd om ook eens op andere plaatsen dan in bomen naar wat lekkers te zoeken.

Vanzelfsprekend hadden zij heel snel door waar ze moesten zijn.
De omgeving werd goed in de gaten gehouden, zeker als het geluid van een buizerd te horen was.

Pimpeltjes worden vaak overgeslagen.
Er worden meestal alleen platen van gemaakt als ze een bad nemen.

De gaaien waren niet kieskeurig, er was genoeg te eten.
Nieuwsgierig zijn ze altijd.
Buizerds komen waarschijnlijk alleen als er een aantrekkelijke prooi te vinden is.
Ze namen net als sperwers niet eens de moeite om even te komen kijken.

Ik heb al eens eerder gezegd dat ik gaaien prachtige vogels vind.
Luidruchtig kunnen ze wel zijn.
Ze waarschuwen alles en iedereen als er een vorm van onraad dreigt.

De groenling keek eerst speurend rond voordat hij zich aan de zaden waagde.

Behalve eten had deze specht nog een ander plan:
even poseren om te laten zien hoe mooi ze was.

Iedere kier en iedere holte werd zorgvuldig onderzocht.

Even uitrusten.
Tegelijkertijd werd goed gekeken hoe een ander zich te goed deed aan de zaden.

Een typische houding voor deze spechten is het van achter een boomstam de omgeving bekijken.

Een beetje onverdraagzaam naar soortgenoten kunnen ze wel zijn.
Het leek wel of ze hun eigen plek op een stam gereserveerd hadden.

Het is en blijft een ontspannen gevoel om op je gemak de bedrijvigheid rond de vijver te bekijken, 
al vond ik het wel jammer dat er zich betrekkelijk weinig soorten lieten zien.

Zoals gezegd trokken de grote bonte spechten de aandacht, en die kregen ze ook van mij.

Tot slot nog enkele reflecties om deze editie mee te besluiten:




Deze hut verdient nog een nieuwe kans, maar dan wel in een ander jaargetijde.

Het voorjaar komt eraan.
Het zullen drukke tijden worden waarbij hopelijk de zon een rol zal spelen.
Hormonen zullen dat zeker doen.

Voor de liefhebbers een stukje nostalgie, dat hier wel bij past:


zondag 18 februari 2024

Brabantse roofvogels

Het is weer tijd voor een terugblik, hoewel dat op een blog natuurlijk altijd het geval is. 
Deze keer ga ik terug naar mei 2023. 
Het hoofddoel van het bezoek aan een observatiehut waren deze keer roofvogels,
om precies te zijn de havik en de buizerd. 
Haviken waren deze dag overheersend.

Zonder in te zoomen was dit het beeld dat we voor ons zagen.

Met inzoomen konden we deze schitterende rovers natuurlijk veel mooier in beeld krijgen. 

Ons geduld werd nauwelijks op de proef gesteld.
Ondanks dat we even geduld moesten hebben voordat de roofvogels zich lieten zien werden we volop afgeleid en beziggehouden door eekhoorntjes en verschillende soorten vogels, waaronder appelvinken.

Het is telkens weer een verrassing als zo'n indrukwekkende vogel plotseling uit de lucht komt vallen, 
ook al had je zijn/haar kreten al gehoord.
Eenmaal op de prooi geland wordt de omgeving zorgvuldig in de gaten gehouden.
De vogels weten natuurlijk dat er de nodige concurrentie is.

De eerste havik was er rond half 9 en bleef een kleine 10 minuten.
 De tweede volgde 20 minuten later en bleef maar kort, een minuut of 2.
En of je het gelooft of niet, weer zo'n 10 minuten later volgde een derde bezoek.
Was het steeds dezelfde?

Als ze eenmaal aan de slag gaan gebeurt dat ook direct met veel kracht.
Tussendoor werd een blik op de hut geworpen alsof de havik daar iets hoorde of misschien wel zag bewegen wat de aandacht trok.
Het was echt zo'n blik van "kom maar op!"

Toeval of niet, het was wel toepasselijk dat de vogel als het ware liet zien hoe er over het afleiden gedacht werd.

Afgezien van een heel kort bezoek moesten we nu wachten tot ongeveer 12 uur.

Het werd een bezoek van een minuut of 10 waarbij we uitgebreid konden genieten van de smulpartij.

Er werd geen half werk geleverd, want de prooi werd met grof geweld uit elkaar getrokken.

Hoewel het de hele dag droog bleef wisselden de weersomstandigheden regelmatig, 
waardoor de verschillen in licht te verklaren zijn.

Voor de maaltijd maakte dat de havik niet uit. 
Maar het geluid van een buizerd hield de havik wél scherp.

Plotseling ging hij er vandoor. 
Kwam er een buizerd aan?

Nee, geen buizerd. 
Na ruim een kwartier dook er weer een havik op. 
Of het dezelfde was of de tweede van het paartje weet ik niet.
Er zijn er in ieder geval twee geweest want op enkele platen was een ring te zien.

Het is duidelijk te zien dat er iets passeerde dat de aandacht trok. 
Een buizerd, de andere havik of nog iets anders?

Een feit is dat de voorbij vliegende vogel zorgvuldig gevolgd werd, maar er bleek niets verontrustends te gebeuren.

De maaltijd werd vol overgave voortgezet. 
Na een kleine 10 minuten waren beide haviken blijkbaar verzadigd, want nadat deze er genoeg van had werd het stil. 

En die buizerds dan die zich hier ook in de omgeving ophouden? 

Nadat de laatste havik vertrokken was landde er ongeveer 1½ uur ineens deze buizerd bij de prooi, uit het niets.

De buizerd had er zin in want hij verspilde geen tijd. 
Hij rukte en trok aan de prooi of zijn leven er vanaf hing.

Zowel haviken als buizerds zijn krachtpatsers die geen enkele moeite hebben om hun prooi uit elkaar te trekken.
Wie durft? 
Vol bravoure keek hij rond en ging daarna weer aan het werk.

Tussen het eten door werd er af en toe een flinke kreet geslaakt.

En maar weer aanvallen, waarbij hij het combineerde met mantelen.

Na een kleine 10 minuten had hij er genoeg van, hoewel er genoeg eetbaars was achtergebleven.

Nadat we nog een tijdje gewacht hadden en er niets meer gebeurde was het ook voor ons mooi geweest.
Het was weer een top ervaring, waarna het een flinke klus was om alle foto's te selecteren.
Zo'n luxe probleem heb ik graag.