Soms zit het tegen

Ter afwisseling met de wandelingen in de AWD ben ik kort geleden  nog een keer naar de Zuidpier in IJmuiden en naar de Groene Jonker geweest.

In IJmuiden waaide het weer flink, en ook nog uit zuidwestelijke richting. Er waren opmerkelijk weinig bijzondere vogels te zien.

Een verrassing vond ik wel de tapuit die bij de haven van Seaport Marina zijn voedsel zocht.

 Steenlopers zijn bij de pier talrijk aanwezig. Waarom dan deze foto's?

Let maar eens op het blauwe koordje bij een van de poten.

 Hier is het koordje nog beter te zien. De vogel had er ogenschijnlijk geen last van. 

Dat vervuiling op allerlei manieren een bedreiging voor de natuur vormt hoef ik niemand te vertellen.

Het viel niet mee in de harde wind om nog een aantal redelijke foto's te maken.










Zelfs foto's maken van zilvermeeuwen, grote sterns en aalscholvers was lastig omdat de vogels onverwachts van vliegrichting veranderden door de wind. Stil zitten deden ze meestal op onaantrekkelijke plaatsen.

Daarom krijgt de steenloper wat meer aandacht.

De Groene Jonker leek mij wel een goede afwisseling met het volgen van de bronst. 

Wie weet waren er ook bijzondere trekvogels te zien. Maar wat zag ik: ganzen, heel veel ganzen. 

 Dit zijn maar een paar exemplaren van de vele honderden die er te zien waren.

Zo gauw ze mij in de gaten hadden en vonden dat ik te dichtbij was gekomen, 

vlogen ze luid snaterend op, alles en iedereen waarschuwend.

Verder was het een schamele oogst: afgezien van "gewone" vogels zoals futen, wilde eenden en meerkoeten zag ik enkele rallen op grote afstand, een paar slobeenden en een enkele lepelaar.

Toen ik terugliep naar de parkeerplaats zag ik nog enkele steltlopers doodstil in het water bij een rietkraag staan. Het bleken watersnippen te zijn. De foto plaats ik hier alleen omdat ik niet zo vaak watersnippen zie. De afgelopen winter in de AWD was wat dat betreft aantrekkelijker.

Nu maar hopen dat het slechte weer snel voorbij is en dat de nachttemperaturen wat gaan zakken.

Dan begint de bronst pas echt.

AWD - Stilte voor de Bronst

De bronst komt geleidelijk op gang. De grotere herten zijn vooral bezig met vlaggen en het maken van bronstkuilen. Af en toe is er veel geburl, afgewisseld met soms lange perioden van stilte. Sporadisch merk je dat herten elkaar uitdagen.
De grootste herten rusten en eten wanneer ze kunnen, in de komende weken zal er steeds minder tijd voor zijn.
En de hindes? Het lijkt of al die drukte hen gestolen kan worden.

Soms laten de herten zich goed benaderen. 

De eerste zeven foto's bijvoorbeeld zijn niet gecropt maar gemaakt met een 400 mm lens.

Soms kijkt een hert belangstellend wat je aan het doen bent.

Als het niet bevalt wat hij ziet gaat hij er vandoor, soms snel of zoals hier op zijn gemak.

 Indringers in het territorium worden oplettend gevolgd.

Hier was een indringer in aantocht. 

Het plaatshert ging erheen en "begeleidde" dat hert tot buiten zijn territorium.  

Het kwam niet tot een gevecht.

  Een tweede indringer werd door het plaatshert voornamelijk geïmponeerd door  uitgebreid te vlaggen. 

Het donkere hert was voldoende onder de indruk om weg te gaan. Opnieuw geen gevecht.

Het plaatshert ging volledig in het vlaggen op, het leek wel of hij in extase was.

(deze foto is een beetje gecropt)

Alle foto's zijn aan de buitenrand van het lek gemaakt. Dit hert bijvoorbeeld liep naast het pad te grazen.

Af en toe krijg je een kans een blik in het lek te werpen. Een teleobjectief komt dan natuurlijk wel van pas. 

Dit donkere hert straalt pure kracht uit met zijn afgetrainde lijf.

Op afstand zag ik enkele herten die elkaar geen blik waardig gunden.

Ze beperkten zich tot grazen en hebben blijkbaar geen vaste bronstkuil in het lek.

 (de foto is gecropt)

 Het aantal fotografen in en buiten het lek neemt de laatste tijd voortdurend toe. 

Toch hoef je daar niet te zijn om bijvoorbeeld burlende herten te zien. 

Dit hert zag ik bijvoorbeeld tussen de Schulpendammerweg en Astrids Hofje.

Beide foto's zijn wel gecropt om wat storende takken zo weinig mogelijk op de foto te krijgen.

 Burlen kan dit hert als de beste. Hij had er even geen zin meer in toen hij mij zag. 

Hij trok zich terug in het bos en begon opnieuw.

 Dit is weer eens wat anders. Een plaatshert dat je vanaf een heuveltje in de gaten houdt.

Met dit hert open en sluit ik dit blog.

Het lag rustig aan het eind van de middag op het open terrein onder enkele bomen.

Hij hield mij wel in de gaten maar bleef op zijn gemak liggen.

Wij moeten nog wat geduld hebben om het echte spektakel te kunnen meemaken.

Een aantal herten gaat dat niet lukken. Aan de buitenkant van het nieuwe hek zie je al een druk belopen pad. Zien we binnenkort herten aan de buitenkant van het hek verlangend naar binnen kijken?