Zonnende zeehonden

Twee bezoeken aan de Zuidpier in januari en februari hebben mij niet gebracht wat ik gehoopt had. 

Alles bleef teveel op afstand naar mijn zin. 

Leuk voor vogelaars met een telescoopkijker, maar minder aantrekkelijk voor fotografen. 

Ik zag wel een gewone zeehond en bruinvissen, maar dat leverde geen mooie platen op. 

De bultrug die daar enkele dagen eerder gesignaleerd was, bleek inmiddels richting Noordwijk te zijn vertrokken. 

Het lijkt mij daarom een goed moment om nu te laten zien wat ik eind november 2024 heb gezien: zonnende zeehonden.

Lopend over de pier zag ik een tweetal grijze zeehonden op een rotsblok. 

Even verderop lag nog een gewone zeehond. 

Dit nodigde natuurlijk uit tot een klauterpartij om wat dichterbij te komen.

Mijn "jeugdige" enthousiasme bracht mij zonder problemen een stuk dichterbij,

waarbij ik verscholen achter een flink rotsblok de dieren een stuk beter kon zien.

Ik had nu ook goed zicht op de jonge gewone zeehond, die een paar blokken verder lag te relaxen.

Volledig inzoomen leverde mij dit beeld op.

De zeehond bleef volkomen ontspannen op het blok liggen en lag daar nog steeds toen ik een tijdje later wegging.

De grootste van de twee wilde zich nog wel eens wat omdraaien, maar veel activiteit vertoonden zij niet.

Het dier had mij wel in de gaten maar volgde meer met belangstelling 

hoe ik mij soms wat verplaatste dan dat het hem verontrustte.

De ander keek wat opzij, wellicht naar iets wat ik niet kon zien.

Omdat de zon hem recht in zijn snuit scheen, hield hij zijn linker voorpoot wat voor zijn ogen.

Zijn buurman lag er intussen ook nog op zijn gemak bij.

Als er wat zeewater over het blok stroomde keek hij niet op of om.

Mensen zouden volgens mij heel anders reageren in een vergelijkbare situatie.

Maar wat kan je lui worden als je lekker ligt te zonnen!

Een ogenblikje wat beweging, .......

.... om daarna de zon weer lekker op zich te laten schijnen.

Wel lastig als de zon voortdurend recht in je ogen schijnt.

Als er dan toch niets te beleven is, kan je natuurlijk het best je ogen sluiten en het ervan nemen.

Voor de variatie een keer gecropt.

Ik ben er een minuut of 20 geweest, en heb intussen de hoogtepunten laten zien.

Veel (in)spannender werd het niet.

Degene die het meest links lag, lag echt op het randje van het rotsblok. 

Het interesseerde hem niet.

Hij nam een voorbeeld aan zijn metgezel en sloot zijn ogen.

De ander blonk uit door te variëren met zijn lighouding, zoekend naar het prettigste gevoel.

Dit was een goed moment om ze te verlaten.

Deze laatste plaat had ik al wat eerder gemaakt.

Van tijd tot tijd kan je geluk hebben dat een zeehond vlakbij de pier zwemt en de kant op klimt.

Andere keren hebben ze al een geschikte plek op de kant gevonden of laten ze zich bij de pier al zwemmend zien. 

Nieuwsgierig zijn ze namelijk vaak.

Dit zijn de momenten waarvoor ik naar de Zuidpier ga, maar het is duidelijk dat het niet iedere keer feest is.

De klauterpartij terug lukte mij trouwens ook deze keer zonder moeite.