AWD - oktober 2014 deel 2

Het experimenteren met paddo's gaat maar door.

Porseleinzwammen met tegenlicht roepen een geheel eigen sfeer op.

Ik zal wel een van de weinigen zijn die niet weet hoe deze zwam heet.

Ik weet wel dat ik dit een mooie soort vind.

Zonder herfstblad op de achtergrond ontstaat een heel ander beeld.

Het blijft een boeiende zoektocht naar de meest aansprekende creatie.

Dit trio roept weer een heel ander beeld op.

Niet iedereen houdt van zo'n donkere achtergrond. Ik wel.

Zo kan het ook.
Hier spelen de herfstkleuren op de achtergrond al een rol.

Met hetzelfde diafragma (f/5,6) levert verandering van positie deze compositie op.

Een laag standpunt en het zonlicht op de steel vallend.
Zo krijg je een wat minder gebruikelijk beeld van deze paddenstoel

Een iets ander standpunt.
Op deze manier vind ik het mooier dan bij de vorige.

Voor zo ver ik weet heb ik dit soort paddenstoel nog nooit gezien.
Misschien ben ik de ontdekker ervan.
Ik zou hem "bambizwam" genoemd hebben. Waarom?

Met enige fantasie zie je hier de kop van een klein hertje.
Rechts onderin de neus, in het midden het rechteroog, en aan de rand (rechts, midden) een stukje oog met wimper.
Teveel onder invloed van de paddo's?

Nog even proeven van de paddo's waarmee ik begonnen ben.

Op bemoste omgevallen bomen groeien allerlei zwammen en zwammetjes.
Het licht schijnt hier mooi door de hoed.

Deze groeide daar iets verderop op dezelfde stam.

Op veel bomen zijn flinke zwammen te vinden.
Hier een wat ongebruikelijk gevormd exemplaar.

De naamgeving vind ik een voor mij nagenoeg hopeloze opgave.
Ik probeer daarom maar om ze zo mooi mogelijk weer te geven.

Rechte koraalzwammetjes.

En tot besluit de beloofde rodekoolzwammen.

Er is geen twijfel over het jaargetijde, gelet op de kleuren.
Voor wie mocht twijfelen:
ik heb hierbij geen flitser gebruikt.

Twee totaal verschillende beelden.

 Er schoof regelmatig een wolk voor de zon. Bij de rechterfoto viel het zonlicht mooi onder de hoed.

Bij dit wat oudere exemplaar was de paarse kleur al flink vervaagd.

Ook de kelkvorm was vertegenwoordigd.

Opnieuw speelde het zonlicht een grote rol.
De naam rodekoolzwam - of amethystzwam - vind ik bij de linkerfoto meer tot zijn recht komen.

Twee close-ups tot besluit
Eerst f/2,8.

f/5,6 om mee te besluiten.

Inmiddels heb ik nog meer paddenstoelen gefotografeerd.
Er komt ongetwijfeld nog een vervolg..

Spanning

Ik had verwacht dat ik over de bronst van de damherten aan twee berichten genoeg zou hebben.

Het is duidelijk dat dit anders is gelopen.

Ik hoopte eigenlijk nog een dekking te zien, maar van tevoren weet je dat je dan wel erg veel geluk moet hebben.

Nee, ik werd verrast door een bijzonder gevecht, zoals op de eerste foto al te zien is.

Het begon rustig.

Om mij heen hoorde en zag ik regelmatig burlende herten. 

Bovendien liepen ze onrustig tussen de struiken en bomen door, achter de hindes aan. 

Geen gevechten, geen dekking.

Op een stuk open terrein liep een fors hert de macho uit te hangen. 

Regelmatig joeg hij achter de hindes in zijn groep aan. Hij had er wel zin in.

Hij verdween even uit het zicht.

Plotseling hoorde ik op elkaar botsende geweien.

Een gevecht! Gauw eropaf.

Er was even een kort duel, waarna het "macho hert" over de omheining sprong, terug naar waar hij vandaan was gekomen.

Het gevecht ging door.

Ze stonden beiden aan een kant van de omheining.

Hoe hinderlijk zou de omheining zijn?

De spanning steeg.

Ik ben vergeten te controleren of de draden onder stroom stonden, wat meestal namelijk wel het geval is.

De herten hadden er in ieder geval geen last van.

Of hadden ze het geluk dat het hoorn van de geweien  een slechte geleider is?

De kolossale dieren smeten duidelijk met hun krachten, zoals goed te zien is.

Maar wat wil je? Een flinke beloning stond op het spel.

De draad vervormde, de spieren stonden gespannen.

Bij alle gevechten zie je dat de herten de koppen naar de grond drukken.

Ze staan dan vrijwel bewegingsloos.

Plotseling gaat er dan weer één in de aanval.

De spanning van de gebogen rug van het hert aan de linkerkant spatte eraf.

Ook al laat ik misschien iets teveel zien, ik vind het fascinerend hoe de dieren al hun kracht en tactisch vernuft gebruiken.

Het rechter hert was een serieuze uitdager.

Ze knalden zo hard op elkaar dat de achterpoten los kwamen van de grond.

Ze waren aan elkaar gewaagd, maar het  rechter hert moest zich langzaam maar zeker meer schrap zetten.

Plotseling was het voorbij. Waardig, blijkbaar met respect voor elkaar gingen ze elk hun eigen weg.

Het was een echte "battle of the giants" geweest.

De verliezer rook even aan zijn gereedschap.

Voorlopig zal hij hier tevreden mee moeten zijn. 

Waarvoor hij kwam zat er (even) niet in.

Na een grondige controle liep hij op zijn gemak weg.

Hoe anders ging het met de winnaar.

Trots liep hij terug naar zijn hindes.

Hij paradeerde als de onoverwinnelijke macho met zowel zijn kop als zijn staart omhoog.

Welke hinde kan de charmes van zo'n geweldige man weerstaan?

Hij keek voortdurend om zich heen, zich zeer bewust van zijn prestatie.

Toen hij de hindes zag versnelde hij, blijkbaar ervan overtuigd dat ze nu wel voor hem in de rij zouden staan
(als ze dat al niet gedaan hadden).

Of hij zijn beloning gehad heeft weet ik niet. Zij verdwenen uit het zicht.

Een beetje privacy is ook wel op zijn plaats.

Ik reken erop dat dit nu wel de afsluiting van de bronst 2014 is.

De volgende keer weer terug naar de paddenstoelen.