IJsvogel speciaal

In navolging van vele anderen ben ik in juni ook eens in een hut - samen met Helma - naar ijsvogels gaan kijken.

Maar waarom dan een beeld van een rode Amerikaanse rivierkreeft?

Beheerder Martijn vroeg of wij een rode Amerikaanse rivierkreeft (Procambarus clarkii) wilden zien.

Natuurlijk wilden wij dat.

 Wij hadden er nog nooit een gezien. 

Martijn ging er een zoeken en kwam verbluffend snel met een flink exemplaar terug.
Het mooiste was uiteraard om er buiten wat foto's van te maken.
Martijn zette hem in het gras, waarbij het net leek of de kreeft om hulp riep.

Daarna werd hij op een bank gezet, zodat we hem nog veel mooier konden zien.

Het dier had een goed gevoel voor pr want hij nam allerlei verschillende houdingen aan.

Amerikaanse rivierkreeften komen al tientallen jaren in Nederlandse wateren voor.
Ze zijn dragers van de zogenaamde kreeftenpest, een schimmelziekte waar ze zelf niet ziek van worden,
maar waar Europese rivierkreeften dood aan gaan.
Ze kunnen waterplanten aantasten en bovendien vormen ze een bedreiging voor o.a. amfibieën.
Rivierkreeften moeten nu eenmaal ook eten.

Hij had al gauw genoeg van de bank en probeerde eraf te rollen.

Toen hij weer op zijn pootjes werd neergezet bleef hij wel weer verrassend lang in dezelfde houding staan, zo was hij ook wel.

Het is een schitterend dier waar mensen met heel verschillende ogen naar kijken.
Ze schijnen bijvoorbeeld ook heel goed te smaken.
In Zweden en Finland vormen de daar gevangen rivierkreeften een delicatesse.
Begin augustus worden traditioneel zelfs bijzondere kreeftenfeesten (in het Zweeds kräftskiva, in het Fins rapujuhlat) gehouden,
waarbij men bij voorkeur zelf gevangen rivierkreeften eet.
Voor wie de kunst van het vangen niet beheerst is er altijd nog bevroren rivierkreeft te koop in de supermarkten.
Kortom, beginnen deze rivierkreeften in Nederland een plaag te vormen, dan is er één goede remedie:
vangen, koken en opeten.

Een prachtige pose.
Het is net of hij hier zijn publiek begroet.
Na deze show mocht hij weer het water in.

We waren gekomen voor ijsvogels.
De dag begon wat somber, waardoor het onvermijdelijk was om met wat hogere ISO waarden te starten dan we wilden, in het begin ISO 800.

De tak zal velen wel bekend zijn.
Het valt hier niet mee om origineel te zijn, maar gelukkig gaat het niet alleen om de plaatjes.

Toen het licht beter werd werden ook de kleuren mooier.

En jawel, een ijsvogel met een vis in de snavel.
Het was de enige die dag.

De entourage was heel mooi, waardoor we  mooie platen konden maken.

Ook al had ik gehoopt op wat meer actie, hier was ik ook heel tevreden mee.

Er was ook nog een tak wat dichter bij de kijkhut.
Ik heb ervoor gekozen om eerst vijf beelden te laten zien waarbij de ijsvogel op de hoogste tak zat,
gevolgd door vijf beelden met de laagste tak.

Ook al weet je het allang, de kleuren van ijsvogels zijn iets bijzonders.

Er was vrijwel geen actie naar en vanuit de nestingang.
De enkele keer dat die er wel was kon ik de blauwe flits niet vastleggen.

Als je eenmaal op deze plek geweest bent kom je er vast nog wel eens terug, in de hoop ook andere beelden te kunnen maken,
bijvoorbeeld met jongen die gevoerd worden.

In ieder geval hebben we volop kunnen genieten van één van de pareltjes van de Nederlandse vogelrijkdom.

Haarrijnseplas

Met Maria (http://6mb22va.blogspot.nl) had ik afgesproken dat zij mij een berichtje zou sturen als de jonge oeverzwaluwen bij de Haarrijnseplas uitgevlogen waren.

Naar de plek toe wandelend die zij mij uitgelegd had viel mijn oog op een valkenkast.

Daar ben ik eerst even gaan kijken.

Een van de ouders zat op de kast.

Dat overkomt ouders wel vaker.

Er bleken in totaal vier jongen in de kast te zitten.

De plek was niet zo makkelijk te benaderen.

Met wat croppen kreeg ik een redelijk beeld, waarop goed te zien is dat er vier jonge valken in de kast zaten.

De volwassen vogel was alweer gevlogen.

Dat was een leuke waarneming om de dag mee te beginnen.

Aanvankelijk lieten de zwaluwen mij in de steek.

Slechts een enkele vogel ging op een reling zitten waar ik ze had verwacaht.

Blijkbaar was het niet zonnig genoeg en waren er nog onvoldoende insecten.

Bij de oeverzwaluwenwand was het wel een drukte van belang.

Maria kwam ook nog even buurten.

Inmiddels was het zonniger geworden en nam de belangstelling voor de reling bij de zwaluwen toe, zoals Maria al had verwacht.

De plek is niet ideaal om te fotograferen, gelet op de stand van de zon.

Maar bij gebrek aan beter maak je er dan het beste van.

Later op de dag was het misschien wel beter gelukt, maar daar is het niet van gekomen.

Een van de zwaluwen besloot mij te gaan vermaken met een soort dansje, 

waarbij hij zijn pootjes nauwelijks bewoog.

Eerst een vleugel spreiden naar links (op de foto), ...........

......... daarna twee vleugels bij elkaar, .......

..... gevolgd door een vleugel naar rechts, .........

...... en tenslotte helemaal uitgestrekt naar rechts.

Meerdere vogels op één beeld leverde geen mooie resultaten op, maar er is weinig mis met een mooie solist.

Eén zwaluw maakt nog geen lente, maar hier waren zoveel zwaluwen dat er wel een mooie lentedag moest komen. 

Natuurlijk is het licht midden op de dag harder dan je graag wilt.

Nog een beeld met een mooi gespreide vleugel.

Maria had niet overdreven. 

Het was een belevenis om met plezier op terug te zien.

Volgend jaar weer.