Na deel 1 volgt natuurlijk een deel 2.
Deze keer slechts een enkele vogel, geen vlinders, maar wel met een hoog boomkikkergehalte.
Het loont
de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.
De lightbox
in Google werkt om een voor mij onduidelijke reden helaas nog steeds niet.
Met Firefox
of Internet Explorer lukt het wel.
Tijgerspinnen (Argiope bruennichi) zag ik voornamelijk verscholen tussen de begroeiing, maar ik vond ook een cocon.
De spinnen zijn dus al begonnen met de zorg voor hun nageslacht.
Andere spinnen zorgden voor ingewikkeld geconstrueerde webben, die vooral bij erop vallend zonlicht en/of dauw goed zichtbaar zijn.
Voor mij een typisch herfstachtig beeld, dat een beetje te vroeg te zien was.
Bij het najaar horen de flink uit de kluiten gewassen planten van de doornappels (Datura stramonium).
De planten hebben witte of lila bloemen.
Na verloop van tijd worden de doornige vruchten zichtbaar.
Doornappels behoren tot de familie van de nachtschade.
De giftige plant bevat een aantal hallucinogene alkaloïden, die kunnen inwerken op het centrale zenuwstelsel.
Alkaloïden worden in de geneeskunde gebruikt (morfine) maar ook als genotmiddel (cafeïne, cocaïne).
Gewone spitskopjes (Conocephalus dorsalis) kan je vaak tussen de begroeiing zien als je goed oplet.
Als je het treft zitten ze ook wel eens vrij op een stengel.
Dit vrouwtje valt onder andere op door haar legboor, maar ook door de lange antennes die kenmerkend zijn voor de soort.
Deze enigszins verscholen sprinkhaan heet blauwvleugelsprinkhaan (Oedipoda caerulescens).
De blauwe vleugels zijn alleen te zien als ze een sprong maken.
Het is mij niet gelukt om dat vast te leggen, het ging steeds te snel.
En dan toch nog een vogel.
Grassprieten zaten wel een beetje in de weg, maar zo gaat het soms.
Het is een boomleeuwerik (Lullula arborea), die voor de verandering tamelijk lang bleef zitten waardoor ik voorzichtig dichterbij kon komen.
Zijn soortgenoten waren al gevlogen.
Aan libellen nog steeds geen gebrek.
Met de hulp van Obsidentify heb ik een naam gevonden:
bloedrode heidelibel (Sympetrum sanguineum).
Er hier nog een, het mannetje.
In een rietkraag trok dit stelletje zich een tijdje terug.
Volgens Obsidentify is dit een setje glassnijders (Brachytron pratense).
Er vloog ook een aantal blauwe glazenmakers (Aeshna cyanea) langs het riet.
Bij wijze van uitzondering nam er één een korte pauze.
Ze hingen vaak even stil in de lucht om daarna bliksemsnel weg te schieten.
Dat voelde als een uitdaging.
Ze scherp op de foto krijgen was niet simpel, al was ik er hier dichtbij.
Jammer dat de kop net achter een vleugel verscholen bleef.
Dit was al een stuk beter, al was ik niet helemaal tevreden met de achtergrond.
Deze glazenmaker had ik liever iets dichterbij gehad, maar er zal altijd wel iets te wensen over blijven.
Tenslotte de boomkikkertjes (Hyla arborea).
Dit kleine glanzende groene kikkertje zat doodstil op een boomtak,
zoals zichzelf respecterende boomkikkers horen te doen gelet op hun naam.
Deze was niet veel groter, maar wel ouder.
De typische kikkervormen waren al wat beter zichtbaar.
Ze voelen zich ook goed thuis tussen en op de varens.
Ook al zijn ze nog zo groen als gras, gevoel voor camouflage hebben ze wel.
Klimmen doen ze graag.
Ze zijn stukken actiever dan de volwassen exemplaren die ik in augustus maar een enkele keer gezien heb, de jeugd overheerste.
Ze lijken ook wel nieuwsgierig en kijken je soms indringend aan.
Heel klein en helemaal vrij.
Een ongeveer 1 cm groot kikkertje laat zich niet zo vaak zo vrij zien.
Ze zijn vederlicht want de bladeren van de varens buigen nauwelijks door onder hun gewicht.
De gelijkenis met een polsstokhoogspringer of fierljepper ( een Friese polsstokvérspringer) is al vaker opgevallen,
omdat ook die atleten langs hun polsstok omhoog proberen te kruipen.
Tot besluit een boomkikker met een prooi.
Een mier was zo onverstandig vlak voor de neus van de kikker te passeren.
Het werd zijn laatste reis.
Ook al is de prooi maar een beetje te zien, ik was wel blij met dit moment.
Voor mij was het een nieuwe ervaring te zien dat een boomkikker flitsend snel toesloeg.
De laatste weken heb ik niet op blogs gereageerd omdat ik met vakantie ben geweest.
De achterstanden werk ik de komende tijd wel weg.
Alvast een korte indruk van mijn vakantie:
Bij wijze van uitzondering nam er één een korte pauze.
Dat voelde als een uitdaging.
Ze scherp op de foto krijgen was niet simpel, al was ik er hier dichtbij.
Jammer dat de kop net achter een vleugel verscholen bleef.
Dit kleine glanzende groene kikkertje zat doodstil op een boomtak,
zoals zichzelf respecterende boomkikkers horen te doen gelet op hun naam.
De typische kikkervormen waren al wat beter zichtbaar.
Ook al zijn ze nog zo groen als gras, gevoel voor camouflage hebben ze wel.
Ze zijn stukken actiever dan de volwassen exemplaren die ik in augustus maar een enkele keer gezien heb, de jeugd overheerste.
Een ongeveer 1 cm groot kikkertje laat zich niet zo vaak zo vrij zien.
omdat ook die atleten langs hun polsstok omhoog proberen te kruipen.
Een mier was zo onverstandig vlak voor de neus van de kikker te passeren.
Het werd zijn laatste reis.
Ook al is de prooi maar een beetje te zien, ik was wel blij met dit moment.
Voor mij was het een nieuwe ervaring te zien dat een boomkikker flitsend snel toesloeg.
De laatste weken heb ik niet op blogs gereageerd omdat ik met vakantie ben geweest.
De achterstanden werk ik de komende tijd wel weg.
Alvast een korte indruk van mijn vakantie:
