AWD juni 2017 deel 2 Duinkonijnen

In sommige delen van de AWD voelen de duinkonijnen zich heel goed thuis. 

Je ziet dan niet alleen veel konijnenkeutels, maar ook veel graafsporen en niet te vergeten de konijnen zelf. 

In het voorjaar kan je ook de kleine konijntjes zien rennen, spelen en graven.

Als je voorzichtig bent dan krijg je genoeg kansen om ze op je gemak te observeren.
Toen ik mij achter en tussen duindoorns verstopt had kwamen ze voorzichtig weer poolshoogte nemen om te zien of alles weer veilig was.

Het duurde dan ook niet lang of deze kleine durfde alleen voedsel te zoeken.

Hij had van zijn moeder wel meegekregen dat hij regelmatig goed om zich heen moest kijken of er geen gevaar dreigde.
Zeg dat maar eens tegen een kind.
Dit kleintje had de boodschap in ieder geval begrepen.

Als ze onraad bespeuren, in de vorm van een mens, een vos of misschien een roofvogel, dan leggen ze hun oren plat in hun nek.

Dit konijn keek mij recht aan, niet goed raad wetend met wat hij/zij in de struiken rook of zag.
Wat kan een konijn er vreemd uitzien als de oren plat naar achteren liggen.
Dit konijn lijkt niet eens op een konijn. 😊

Als ze zich op hun gemak voelen staan hun oren omhoog.

Dan mogen de kleintjes bij haar komen drinken.

Dat doen ze dan ook met volle overgave als ze zo'n kans krijgen.
Zulke intieme momenten zijn altijd vertederend.

Na de maaltijd keek dit ukkie eens rond waar zijn vriendjes waren.
Vaak rennen ze, net als de volwassen konijnen, razendsnel achter elkaar aan met telkens weer onverwachte bochten.

Als je uit het hol komt moet je goed opletten.
Je wilt niet alleen weten of je vriendjes al buiten spelen, maar je moet er wel zeker van zijn dat je niet door een vos in je nek gegrepen wordt.

Wat verderop zat zijn vriendje al te wachten, doodstil.

Kleine konijntjes moeten goed en veel eten om snel volwassen te worden, dus ze staan ook om díe reden vaak op de uitkijk om te zien of moeder in de buurt is.
Zo gauw zij zich laat zien gaan ze er snel naartoe in de hoop bij haar te mogen drinken.

Het verschil in grootte tussen moeder en kind is overduidelijk.

Samen aan de wandel.

Ik vond het wel een beetje ongemakkelijk om tussen de duindoorns te hurken of te knielen, want als je niet oplet voel je de stekels in je lijf.
Ach, je moet er wat voorover hebben.

Als moeder weg is kan je natuurlijk in je eentje wat te eten gaan zoeken, maar ..........

...... met zijn tweeën is dat veel leuker.

Als je echter met zijn drieën bent vergeet je meestal het eten: het is dan tijd om te gaan spelen.
Van opletten is dan geen sprake meer.
Lang leve de lol.

Volwassen konijnen zijn ook kind geweest en begrijpen de kleintjes goed.
Dit volwassen konijn fungeerde als kinderoppas, misschien min of meer toevallig of niet bewust, maar ze lette wel goed op.

Op een afstandje kwamen er een paar wandelaars voorbij, die nauwlettend werden gadegeslagen.
Zo gauw ze weg waren gingen de konijnen elk hun eigen weg.

Wat zal er in dat kleine koppie omgaan?
Hoe zal haar leven eruit gaan zien?
In ieder geval kon ze deze ochtend onbezorgd spelen.

Madagaskar - vogels

Toen ik met de voorbereidingen van onze reis naar Madagaskar bezig was had ik voor wat betreft de fauna vooral hoge verwachtingen van kameleons en lemuren - waar Madagaskar vooral om bekend is - en veel minder van vogels.

Wij hebben een aantal mooie soorten gezien, maar vooral in de regenwouden was het met de vogelwereld wat minder, ook al omdat het bladerdek nog wel eens het zicht belemmerde.

Een van de soorten waarvan het mij lukte een behoorlijke plaat te maken (ISO 1600, 2 stops onderbelichting !) was de Madagaskar paradijsvliegenvanger (Madagascar paradise flycatcher, terpsiphone mutata).

Het mannetje heeft een blauwgrijs verenpak, ook mooi, maar het vrouwtje maakte met haar kleurige  veren veel meer indruk.

Deze vogels komen alleen op Madagaskar voor.

In het schaduwrijke, droge(!) regenwoud waren opeens twee hoppen te zien, waarvan ik hier een bewijsplaatje laat zien. 

Een ervan was even zichtbaar in het felle zonlicht dat hier en daar door de bladeren viel.

Waarschijnlijk waren het Madagaskar hoppen (Madagascar hoopoe, upupa epops marginata), die door kleine verschillen in het verenpak te onderscheiden zijn van de hoppen die je op het Afrikaanse continent kunt zien.

Een andere kleurige verrassing waren Malagassische blauwe duiven (Madagascan blue pigeon, alectroenas madagascariensis).

Ze waren aan het snoepen van aardbeiguavas (Chinese guavas).

Tijdens een prachtige maar inspannende wandeling - ik was wat verzwakt door dagenlange darmklachten - pauzeerden we in de buurt van een klein stroompje.

Toen sifaka's  en red-fronted brown lemurs ( in goed Nederlands Eulemur rufifrons(!) me even niet bezighielden zag ik deze prachtige zwartsnavelijsvogel (Malagasy kingfisher, corythornis vintsioides vintsioides).

Ik had deze soort al eerder gezien, maar toen van veel grotere afstand.

In en rond de natte rijstvelden zagen we behalve koereigers ook vaak kleine en grote zilverreigers.

Hier had een grote zilverreiger een mooie plek gevonden in een veld vol lotusbloemen.

Deze vogel zal voor velen tamelijk vertrouwd kunnen ogen.

Het is echter een Madagaskarkwikstaart (Madagascan wagtail, motacilla flaviventris).

Deze kwikstaarten waren in de omgeving ten zuiden van de hoofdstad Antananarivo tamelijk vaak te zien.

Aan het eind van een reisdag heb ik geprobeerd een paar mooie plaatjes van deze kwikstaart te maken.

Zoals zo vaak werden ze minder schuw als je je maar rustig genoeg gedroeg.

Een beetje nieuwsgierig waren ze ook.

Parmantig trippelden ze over het gras, snel opvliegend als ze onraad bespeurden.

Hier mag ik jullie voorstellen aan de kuifdrongo (crested drongo, dicrurus forficatus), ook al weer een soort die alleen op Madagaskar voorkomt.

Drongo's zijn algemeen op het Afrikaanse vasteland, maar zij missen de fraaie kuif van hun Malagassische look-a-likes.

Elders heb ik heb er meer beelden van gemaakt, maar het harde licht was een spelbreker. 

Het licht weerkaatste teveel op het zwart van de vleugels.

De schildraaf (pied crow, corvus albus) kom je op het hele eiland tegen.

Ook op het vasteland is het een veel voorkomende vogel.

Deze schildraaf zocht op het strand naar lekkere hapjes.

In het Noorden van Madagaskar  zagen we een aantal van deze schoonheden vliegen. 

Het viel niet mee om ze vast te leggen.

Het blijft dus bij waarnemingsplaatjes.

Het is een witstaartkeerkringvogel (white-tailed tropic bird, phaeton lepturus).

Ze zweefden op de thermiek van de Indische Oceaan.

Jammer dat ze niet iets dichterbij kwamen.

Bovendien had ik alleen mijn 200 mm lens bij mij, helaas.

Hoog in een boomtop bij een van onze overnachtingsplaatsen zat een jonge Madagaskar torenvalk (Malagasy kestrel, falco newton).

Later kwam er nog een tweede bij.

In het late zonlicht zat hij op een ideale plek om de omgeving goed te kunnen observeren.

Toen het wat meer bewolkt werd vond hij het nodig zich eens lekker uit te rekken.

Met wat warmer licht waren de platen natuurlijk mooier geweest.

Mij hoor je echter niet mopperen als ik dit soort platen kan maken.

Een dag later zagen we een volwassen torenvalk, tijdens een pittige wandeling door een rotsachtige omgeving.

Er is een duidelijk kleurverschil tussen volwassen en juveniele vogels.

Hij had een hoge rotspunt uitgekozen zodat hij zijn territorium goed kon overzien.

Tijdens de rondreis hebben we nog veel meer soorten gezien, maar hier heb ik geen (mooie) platen van kunnen maken.

Met deze "oogst" ben ik echter ook zeer tevreden.