Elk jaar ga ik minstens één keer op zoek naar wisenten in het Kraansvlak,
een duingebied tussen Bloemendaal aan Zee en Zandvoort.
Bij de eerste wandeling in december bleken ze wel in de buurt te zijn van het pad waar je over moet lopen,
maar ze waren wel volledig verscholen.
Via hun GPS signalen bleek later dat ze niet ver weg waren geweest.
De tweede keer - ook in december - hadden we meer succes,
want we zagen de kudde van zo'n 20 dieren.
De wisenten gedijen goed in het duingebied en vreten van alles en nog wat op,
waardoor het gebied niet alleen open blijft maar ook ruimschoots bemest wordt.
Een van de dieren ging aan de wandel waardoor ik een silhouetfoto kon maken.
Het dier liep wel een stuk over het pad, waardoor we een tijdje pas op de plaats moesten maken.
Door een stukje terug te lopen kregen we zicht op het grootste deel van de kudde.
Een van de koeien heeft een riem met GPS zender om.
Op de website kan je daardoor volgen of ze in de buurt van de 3km lange wandelroute door het gebied te zien zijn.
Op dit beeld is wel te zien dat het licht eigenlijk te fel en te hard was, terwijl het toch nog ochtend was.
We werden goed in de gaten gehouden, maar de dieren trokken zich verder niets van ons aan.
Ze kozen tussen grazen en in het gras liggen herkauwen.
Wat meer inzoomen leverde deze plaat op.
Er waren ook enkele kalveren in de kudde.
In de zomer mag je het gebied tussen 1 maart en 1 september niet in, omdat dan de kalveren geboren worden.
De kans dat je op een onrustige wisent stuit is dan in de zomermaanden te groot.
Wisenten, ook wel Europese bizons genoemd, zijn de grootste zoogdieren van Europa.
Ze komen inmiddels in diverse natuurgebieden verspreid over Europa voor.
Toen we over het pad om een paar bosschages heen liepen waren we plotseling veel dichter bij een deel
van de wisenten dan verwacht en dan de bedoeling was.
Je moet namelijk minstens 50 meter afstand houden.
Omdat de dieren buitengewoon ontspannen waren en ik ook zelf heel rustig bewoog
was er geen enkel risico dat de dieren onrustig werden.
Deze stier keek mij aan en liep toen rustig verder, van mij af.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om nog enkele plaatjes te maken,
geobserveerd door de dieren die eerder nieuwsgierig leken dan onrustig.
Het is goed te zien dat de dieren zich volledig op hun gemak voelden.
Nog een laatste plaat van een herkauwende bizon.
Inmiddels had een boswachter ons gezien en werden we gesommeerd om daar weg te gaan, ook al waren we op het pad.
Op zich begrijpelijk omdat er nogal eens excessen zijn geweest, net als bij de wolven op de Veluwe.
We hadden in een wijde boog om de dieren heen moeten lopen, van het pad af dus, terwijl dat officieel niet mag....
Wij hadden genoeg gezien en zijn teruggegaan.