De maanden januari en februari zijn inmiddels voorbij.
Terugkijkend kom ik tot de conclusie dat ik veel minder wilde zwanen,
grote zaagbekken en brilduikers heb gezien dan in voorafgaande jaren.
Kramsvogels zag ik tamelijk weinig, koperwieken en een klapekster al helemaal niet.
Natuurlijk zijn er voor de hand liggende verklaringen zoals een minder koude winter in Noord-Europa,
klimaatverandering in het algemeen en wellicht zelfs vogelgriep.
Ik trek geen conclusies, maar beperk mij nu alleen tot constateringen.
Maar wat kwam ik dan wel tegen?
Dit zijn de beste foto's die ik van een paartje grote zaagbekken heb kunnen maken.
Ik heb er wel meer gezien, maar steeds op een grotere afstand dan ik prettig vind
en eerlijk gezegd wat ik gewend ben in de AWD.
Kwalitatief zijn de beelden niet meer dan waarnemingsplaten.
Tijdens een wandeling kwam plotseling deze wilde zwaan op mij af vliegen.
Vliegende wilde zwanen heb ik ooit veel beter gefotografeerd, maar nu was ik al blij dat ik er een zag.
Het was de eerste dit jaar.
Als startfoto heb ik twee mannelijke krooneenden gekozen.
Dit vrouwtje zag ik veel dichterbij.
Ze hoorde bij een groep van een tiental krooneenden.
De verrassing van de dag was deze wilde zwaan.
Het is ongetwijfeld dezelfde die ik eerder op die dag vliegend had gezien.
Het was een meevaller dat ik deze kans nog kreeg.
Het is de enige wilde zwaan gebleven die ik deze wintermaanden heb gezien.
Er zijn er wel meer geweest maar ik was óf op de verkeerde plaats
óf ze waren in het verboden deel van het infiltratiegebied.
Een nieuwe dag brengt nieuwe kansen:
Een mannelijke brilduiker - Golden Eye in het Engels - had een mooie plek gekozen waar ik hem goed kon zien.
Hij was druk bezig met voedsel zoeken en dook herhaaldelijk onder.
Dit beeld heb ik diverse malen kunnen zien, net alsof hij naar mij zwaaide met zijn staart.
Tot slot nog het verenpak poetsen en de vleugels even droog wapperen.
Langs de kanaaltjes lopend zocht ik naar aantrekkelijke watervogels.
Deze keer waren tafeleenden aan de beurt.
Er waren pijlstaarten en nonnetjes waargenomen maar die waren mij deze maanden niet gegund.
Een drietal krooneenden had een redelijk beschutte plek gevonden.
Twee mannetjes leken hier bezig het belangrijkste nieuws van de dag met elkaar te bespreken.
Toen het vrouwtje hen weer opzocht zwommen ze naar een veel grotere groep van ongeveer 30 krooneenden,
die vergezeld werden door vooral tafeleenden en kuifeenden.
Tot zo ver de Amsterdamse Waterleidingduinen.
Behalve een bezoek aan de Zuidpier van IJmuiden ben ik ook weer een keer naar het Kraansvlak geweest.
Van de flinke reeks platen die ik daar gemaakt heb laat ik er hier nog een paar zien.
Een selectie van de rest volgt wellicht later dit jaar.
De wisenten liepen opnieuw dichtbij het met paaltjes gemarkeerde pad door het gebied, het zogenaamde Wisentenpad.
Op een afzetting, helemaal aan de buitenkant van het gebied, zat een boomleeuwerik even uit te rusten,
nadat hij al zingende tot grote hoogten was geklommen in de lucht.
De wisenten lagen grotendeels rustig te herkauwen, waarbij ze de weinige toeschouwers wel goed in de gaten hielden.
Een vergelijkbaar beeld kan je als je geluk hebt voorlopig alleen maar zien van buiten het gebied.
Tussen 1 maart en 1 september is het gebied niet toegankelijk, omdat rekening gehouden wordt met het broedseizoen en het feit dat er kalfjes geboren zullen worden in de zomermaanden.
En nu maar afwachten wat de natuur voor ons in petto heeft in de komende maanden.
Behalve krokussen, sneeuwklokjes en narcissen heb ik inmiddels ook een citroenvlinder en hommels gezien.
Nu de vogels nog.