Maart 2026

Maart heeft mij niet de lentebeelden opgeleverd waarop ik gehoopt had. 

Natuurlijk zorgde de flora er wel voor dat er genoeg tekenen van het naderende voorjaar waren, 

maar ik wilde mij daar dit jaar niet op richten. 

Een tegenvaller de afgelopen wintermaanden was natuurlijk het veel geringere aantal wintergasten dat de AWD bezocht heeft vergeleken met eerdere jaren. 

Andere bezoekers van de AWD die ik sprak hadden dezelfde ervaring. 

Nu is wandelen door de duinen geen straf, maar ik hoopte wel op een aantal interessante momenten. 

Die kwamen er ook.

Bij de overgang van het ene kanaaltje naar het andere was een soort kunstmatig watervalletje ontstaan, 

waar een snoek(!) tegenop probeerde te springen. 

Van een zalm weet ik dat ze dat doen én kunnen, maar de snoek lukte het niet.

Hij kwam tegen de oever aan te liggen.

Hij leek een beetje versuft (of vermoeid).

Hij bleef in ieder geval even liggen. 

Als je goed kijkt zie je dat zijn linkeroog blauwachtig is. 

Misschien is dat oog ontstoken of is de snoek zelfs blind aan dat oog. 

Hij leek mij in ieder geval niet in orde.

Hij slaagde erin het snel stromende water weer te bereiken en kwam daarna in wat rustiger water terecht.

Dit soort beelden heb ik zowel in het echt als op tv van zalmen gezien.

Hier bleef hij een tijdje liggen. 

Ik heb nog een andere vruchteloze poging om tegen het watervalletje op te springen gezien.

 Jammer dat die sprongen zo onverwacht kwamen dat het mij niet gelukt is om er een plaatje van te maken.

Begin maart kwam ik deze pad tegen. 

Hij bewoog in slow motion, misschien was hij pas kort daarvoor uit zijn winterslaap ontwaakt.

Het bleef bij deze ene ontmoeting, maar dat komt natuurlijk ook omdat ik er niet zo vaak op uit ben getrokken.

Toen werd het 15 maart. 

Het rood gearceerde gebied is van 15 maart tot 15 juli tot rust- en broedgebied verklaard, 

een nog groter gebied dan vorig jaar. 

Het is toevallig wel het gebied waar ik graag kom. 

Ik snap wel dat door de hinderlijke gedragingen van bezoekers in de afgelopen jaren (denk aan de gekte rond jonge vosjes) dat maatregelen nodig waren. 

Naar mijn mening is men nu wat doorgeschoten in de beperkingen, 

maar misschien is ook dat na ongewenste ervaringen in 2025 wel noodzakelijk. 

Het neemt voor mij wel een deel van het plezier weg.

Ik laat nu een aantal waarnemingen zien waarbij ik wel besef dat het wat aan de magere kant is.

Grote zilverreigers zijn ook in de AWD steeds vaker te zien, maar ze blijven toch tamelijk schuw.

De eerste witte kwikstaart zag ik dit jaar al op 18 februari. 

Tot nu toe bleven ze zo ver op afstand dat ik er nog geen echt aansprekende platen van heb kunnen maken.

Blauwe reigers zie je altijd wel in de duinen, ze horen bij de stamgasten.

Bij wijze van variatie was deze bezig met een onderhoudsbeurt van het verenpakket.

Van een zonnebad houden ze ook.

Tijdens een wandeling was dit een van de opvallende waarnemingen. 

Een ongebruikelijke manier om zo vrij als een vogel over de duinen te vliegen. 

Een ander bijzonder moment was een bezoeker met een scootmobiel die een lekke band had. 

Zo'n probleem los je niet 1,2,3 op. 

Gelukkig heeft vrijwel iedereen tegenwoordig een mobieltje.  

Tot besluit nog twee vaste bewoners, om te beginnen een kuifeend.

Als laatste een krakeend, die voor de verandering niet direct opvloog.

Vlinders, juffers en hommels waren voor mij in deze maand tekenen dat de lente er aan komt, 

maar dat ik nog even geduld moet hebben.

Zo gauw het mooi, zonnig en wat warmer weer wordt is er ongetwijfeld meer te zien.