Groene Jonker - Augustus 2014

Soms heb je zoveel gezien en gefotografeerd dat het moeilijk is om te kiezen wat je op je blog zal zetten.

Over IJsland heb ik nog veel in petto, maar ook de AWD moet weer eens aan bod komen met een overzicht van juli en augustus. 

En dan zijn er nog wespenspinnen en libellen - deels bedekt met condens - en een jonge kwak. 

Ook over het strand ligt er veel moois te wachten.

Deze keer toch maar de Groene Jonker, omdat daar begin augustus steltkluten en een zwarte ibis gesignaleerd waren.

Begin augustus kwam ik rond 7 uur in de Groene Jonker, in de hoop steltkluten en zwarte ibissen te zien.

Het eerste wat ik zag waren grutto's, grauwe ganzen en heel veel veertjes.

De grutto kwam niet echt dichtbij, maar ik vind het wel een mooi plaatje.

Maar welke kleine steltloper staat er voor de ganzen?

Tot mijn verrassing zag ik een viertal jonge fazanten, de meeste met een zeer korte staart.

Erg schuw waren ze niet. Wel jammer dat het zonlicht ongunstig viel.

Tot mijn grote genoegen de bijzondere waarneming die één van mijn doelen was.

Vier steltkluten, weliswaar op een verre van ideale plaats, maar toch behoorlijk in beeld.

Hier nog wat mooier.

Ze vlogen zó plotseling weg dat ik te laat was met foto's in de vlucht maken.

Een eind verderop waren ze weer geland. 

Ze zaten mooi vrij, en het licht viel ook nog gunstig. Toch liepen ze wel iets te ver weg naar mijn zin.

Ik had wel flink kunnen croppen, maar ik vind het toch mooier op deze manier.

Een stelkluut en een kemphaan in een mooie entourage.

De meeste rietzangers verstopten zich tussen het riet, maar deze wilde wel even poseren.

Het mooie zonnige weer maakte snelle sluitertijden mogelijk. Dat leverde deze platen van een visdiefje op.

Visdiefjes lijken veel op Noordse sterns. De sterns krijgen t.z.t. een eigen aflevering op mijn blog.

Voor het eerst een watersnip behoorlijk in beeld.

Ze vallen nauwelijks op in hun omgeving.

De donkere schaduw rechtsboven is van een meerkoet.

Met deze foto's van de toch moeilijk te benaderen vogel  ben ik best tevreden.

Hij kwam zelfs nog even in het water staan.

De zwarte ibis had ik intussen twee keer zien overvliegen, maar dat leverde mij geen mooie foto's op.

Vlak bij de parkeerplaats lag een haasje verscholen in het gras, slechts ongeveer een meter bij mij vandaan.

Het haasje was zo goed gecamoufleerd dat ik er bijna op trapte.

Op zo'n moment is het lastig als je een 120-400 mm lens op je camera hebt zitten.

Deze foto kon ik maken nadat ik een stukje was teruggelopen en vervolgens met een boog om het dier heen.

Natuurlijk had ik nog meer foto's gemaakt, maar deze vond ik het meest aansprekend door het goed zichtbare oogje

Al met al een ochtend die mij een flink aantal mooie momenten heeft opgeleverd.

De volgende keer weer iets geheel anders:

IJsland: gletsjerwandeling en ijsmeer

Tijdens onze rondreis door IJsland hebben we een wandeling gemaakt over de gletsjer Svinasfellsjökull, 

een uitloper van de grootste gletsjer van Europa, Vatnajökull. 

We troffen het dat de regen was opgehouden toen we de wandeling wilden gaan maken, 

maar het was nog wel zwaar bewolkt en dus wat somber weer.

Het wordt een vrij lang overzicht. Ik verwacht dat wel duidelijk wordt waarom.

De gletsjer was niet wit, zoals meestal gedacht wordt, maar grijs-zwart van meegesleept gruis en eventueel vulkanische as.

In spleten zie je soms onverwachts blauwe stukken. Dit is samengeperste sneeuw. De dichtheid bepaalt dat licht op een bijzondere manier breekt.

Wij gingen op stap: vochtwerende, warme kleding aan, verplicht handschoenen, en natuurlijk ijzers onder de schoenen. Als extraatje kregen we een ijsbijl mee.

Hier zie je de gletsjer weerspiegelt in het water. Het beeld deed mij denken aan houtskooltekeningen.

Met zonnig weer zal het ongetwijfeld een heel ander beeld opleveren.

Vreemd zijn de gaten in het gletsjerijs, die wanden hebben van blauw ijs. 

Verontrustend is het om te horen dat de gletsjer zich in tientallen jaren ook tientallen meters heeft teruggetrokken. 

De opwarming van de aarde wordt als de belangrijkste oorzaak gezien.

Je verbaast je steeds weer over de vreemde gaten in het ijs van de gletsjer waar je overheen wandelt.

Toen het wat mistig werd ontstond  er een bijzondere, wat mystieke sfeer.

De voorgrond bestaat uitsluitend uit ijs, hoewel  het lijkt alsof we op gesteente liepen.

Niet ver van deze plaats was een ondergrondse grot in de gletsjer gevonden. 

Foto's maken kon eigenlijk alleen met een onderwatercamera, zo vochtig was het. 

Sprookjesachtig mooi was het wel.

Door het verschuiven van de gletsjer kan de grot na enige tijd weer verdwenen zijn.

Het was oppassen voor scheuren die soms behoorlijk diep waren.

De stilte en de bijzondere omgeving zorgden voor een onuitwisbare indruk.

Variatie in licht en bewolking zorgden steeds voor wisselende beelden.

Na een wandeling van enkele uren nog een laatste blik op de gletsjer.

Hoe zal hij er over bijvoorbeeld 20 jaar uitzien?

Een volgend hoogtepunt van de reis was Jokulsárlon. 

Dit is een meer dat grenst aan een gletsjer en waarin brokstukken van de gletsjer terechtkomen.

Ooit kwam de gletsjer in zee uit, waarna er brokstukken direct in zee terecht kwamen. 

De gletsjer heeft zich teruggetrokken, zeker zo'n 200 m, en er is een meer ontstaan waarin nu stukken gletsjerijs drijven.

Hier zie je een verstopping van de doorgang naar zee met grote en kleine, bijzonder gekleurde stukken gletsjerijs.

Dit was het eerste beeld dat we van het "ijsmeer" kregen toen we er aankwamen.

Met een boot hebben we een tochtje over het meer gemaakt.

Zo kwam je dichtbij de grillig gevormde, opvallend gekleurde brokstukken.

 Hier was het gletsjerijs veel schoner en dus ook veel mooier.

Op de achtergrond is de gletsjer te zien.

Op de voorgrond dreef een brokstuk dat mij direct aan een "ijsvogel" deed denken.

Grote en kleine stukken ijs wisselden elkaar af.

Op de voorgrond drijft een stuk ijs dat deed denken aan glas, zo helder was het.

Sommige stukken deden denken aan kunstwerken van glas of ijs.

En dan te bedenken dat het grootste deel van een ijsberg(je) niet zichtbaar is.

Als je goed kijkt zie je dat ook dit een drijvend stuk ijs is, met een merkwaardige vorm.

Tot besluit een beeld van de vrije doorgang die de brokken ijs hebben naar volle zee, de Atlantische oceaan.

Tot zo ver een eerste impressie van een deel van het natuurschoon dat IJsland te bieden heeft.