AWD - roodwild januari 2017

Voor damherten en reeën is het in de winterperiode over het algemeen een rustige tijd.

De voornaamste bezigheid is ervoor te zorgen dat er genoeg wordt gegeten.

Daarnaast gooien reebokken hun gewei af.

Met winderig weer zoeken ze vaak beschutting in of aan de rand van het bos.

Mannelijke damherten blijven solitair of zoeken elkaar in deze tijd op. 

Belangstelling voor hinden is er totaal niet, het lijkt er zelfs op dat ze gemeden worden.

Tijdens een wat regenachtige dag zocht dit hert verandering van spijs.

Waterplantjes blijken er ook goed in te gaan.

Meestal zie je de herten in een drogere omgeving hun voedsel zoeken, dus dit was een welkome afwisseling.

Zeker in de buurt van de ingangen zijn de herten verre van schuw.

Hier kreeg ik de kans het hertje recht in de ogen te kijken, terwijl ikzelf op het wandelpad stond.

Op een andere dag zag ik dit damhert aan een geheel andere maaltijd.

Boombast smaakt zoals bekend de herten ook prima.

Ik ben even omgelopen zodat ik in plaats van tegenlicht een wat kleuriger beeld kon krijgen.

Het hert vond dat prima, en ging vol overgave verder met zijn maaltijd.

Tijdens zijn geknabbel hield hij mij natuurlijk wel in de gaten, je weet tenslotte nooit wat mensen doen.

De zon kwam steeds lager te staan en het licht werd daardoor warmer.

Dit hert vervolgde zo te zien wat dromerig zijn weg,

Reeën zoeken in tegenstelling tot damherten graag velden met varens op. 

Hun wintervacht zorgt ervoor dat ze nauwelijks opvallen tussen de dorre varens.

Met een beetje zonlicht erbij zien ze er wat mooier uit.

Ze doen geen stap te veel.

Als je ze voorzichtig benadert rennen ze niet weg maar blijven ze naar je staan kijken of lopen hooguit heel bedaard wat verder.

Iedere beweging in de omgeving wordt opgemerkt, zoals in dit geval een passerende wandelaar.

Dit beeld is heel typerend.

Ze staan graag tussen de varens in een omgeving met voldoende dekking.

Er komen dan natuurlijk ook takjes en sprieten in beeld die je liever niet ziet.

Af en toe nemen ze de tijd om eens rustig naar je te kijken in plaats van direct het pad over te steken.

In deze tijd van het jaar vormen ze groepjes.

In dit geval hadden vier reeën  elkaar opgezocht.

Op sommige plaatsen viel er wat zon tussen de bomen door.

Langs het pad was er genoeg lekkers te vinden om dat op haar gemak op te eten.

In de tweede helft van de middag zoeken ze ook het open veld weer op.

Het is dan jammer als er net een wolk voor de zon schuift.

Ze had mij duidelijk gezien, net als haar metgezellen, maar ze ging rustig door met waar ze voor gekomen was.

Soms experimenteer je wat.

Achteraf vond ik het wel jammer dat ik juist op dit moment gekozen had voor een zwart-wit foto.

In kleur had ik dit beeld toch mooier gevonden, denk ik.

Of het nu damherten of mensen zijn, alles moet goed in de gaten gehouden worden.

Tot besluit nóg een beeld van een voor mij typerend beeld van reeën in de wintermaanden (als er geen sneeuw of rijp is).

Het is nu ook een passend moment om iedereen te bedanken die mijn beeldverslagen over Zuidelijk Afrika heeft bekeken en er eventueel op heeft gereageerd.

Wordt vervolgd.

Afrika - Leeuwen

De leeuw, de koning der dieren, lid van de Big 5.

Tijdens onze laatste (ochtend)safari in het Chobe National Park lag deze leeuw op slechts een paar meter van het pad, enigszins in de schaduw.

(De foto is gemaakt met mijn 400 mm lens, het beeld is niet uitgesneden. 

Ook bij de andere beelden is er minimaal uitgesneden, ik heb voornamelijk gevarieerd met inzoomen tussen 100 en 400 mm)

De eerste leeuw van onze vakantie zagen we in het Kruger National Park.

Hij lag in de "schaduw" van een boompje en bekeek onze safaritruck onderzoekend.

Verderop lagen er nog twee te slapen, volstrekt niet geïnteresseerd in kijkers.

Het duurde niet lang of hij had genoeg van pottekijkers.

Hij stond langzaam op en liep op zijn gemak naar een plek waar hij ongestoord en onbespied kon gaan liggen.

Tijdens de eerder genoemde ochtendsafari in het Chobe NP (Botswana) kregen we een melding dat er leeuwen waren gezien. 

Er werd onmiddellijk gestopt met waar we mee bezig waren en we gingen op zoek.

Dit tweetal lag te rusten in de schaduw, kijkend naar de safarivoertuigen die op het pad stopten.

Er kwam weer een melding:

er waren leeuwen gezien die een prooi te pakken hadden.

We gingen direct weer op pad.

Al gauw zagen we enkele safarivoertuigen staan.

Achter een aantal struiken lag een drietal leeuwen, grotendeels verscholen.

Er lag er ook een goed zichtbaar.

Overduidelijk was hij niet in een goede bui.

Niet ver bij hem vandaan lag een stuk van een gedode waterbuffel.

Misschien wilde hij de kijkers afschrikken, bang dat zijn prooi wellicht afgenomen zou worden.

Een andere leeuw keek niet naar de voertuigen, hij had iets anders gezien.

Er stond een jakhals verlekkerd te kijken naar al dat vlees.
Het leek alsof hij zich klaar maakte om er snel heen te rennen en een stuk mee te pakken.

Het kwam er die keer toch niet van.
Even later lagen er drie jakhalzen in de schaduw naar al dat lekkers te kijken.
De middelste likte voortdurend zijn bek af.
Niet veel later slaagde één jakhals er toch in een stuk weg te kapen.
Als een speer verdween hij tussen de struiken.

In het volle zonlicht lag een leeuw te smullen van een ander stuk van de buffel.
Ook 's morgens om 8 uur was het licht al erg krachtig en de temperatuur hoog.
Goed belichten was lastig.

Lichtelijk geïrriteerd keek de leeuw in de richting van de safarivoertuigen.
Hij wilde vooral rustig kunnen eten.

Hij ging erbij staan en probeerde een lekker stuk los te trekken.
Het was overigens wel duidelijk dat de leeuwen zich al flink te goed hadden gedaan aan de buffel.
Van dat grote dier waren er alleen de stukken over die op de beelden te zien zijn.

Plotseling keek hij van zijn maaltijd op.
Er gebeurde iets dat zijn aandacht trok.

Zijn aandacht leek te zijn getrokken door onze chauffeur, die uit ons voertuig was geklommen.
Deze ranger voelde zich daar allesbehalve prettig bij.
We hadden een lekke band, en die moest vervangen worden.
Er was een blokkade van andere voertuigen tussen de leeuw en ons voertuig gemaakt,
maar je weet nooit of en hoe een leeuw zal reageren.

De leeuw likte zijn bek eens af, maar dat kwam vooral door het malse vlees dat hij aan het verslinden was.
Waarom zou je je druk maken om een misschien niet eens zo lekker hapje als je genoeg vlees voor het grijpen hebt?

Hoeveel kracht de leeuw heeft is hier goed te zien.
Hij trok zo hard aan het stuk buffel, dat de kop van de grond los kwam.

Helemaal ingezoomd zag het er zo uit.
Het wordt dan ook duidelijk dat we behoorlijk dichtbij waren.

Waakzaam blijven zit in de natuur van deze krachtpatsers.
Natuurlijk wist hij dat de andere 5-6 leeuwen ook een oogje in het zeil hielden.

Enkele minuten later hield hij het voor gezien.
Geen jakhals die nog een stuk durfde te pakken (toen wij er nog waren).
Niet alleen de leeuwen trokken zich terug, ook wij gingen verder.
We moesten die dag nog de grens over, op weg naar Victoria Falls.