Bonaire - Vogels rond Blachi Koko

Rond ons huisje - Blachi Koko geheten - kwamen behoorlijk veel soorten vogels voor.

Ik laat hier een eerste impressie zien.

Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.

De lightbox in Google werkt om een voor mij onduidelijke reden helaas nog steeds niet.

Met Firefox of Internet Explorer lukt het wel.

West-Indische parkieten (Aratinga pertinax xanthogenius) kom je daar iedere dag wel tegen, soms als een stelletje, vaker in groepen.

Tropische spotlijsters (Mimus gilvus) zijn zeer algemeen.

Ze behoorden tot de vaste bezoekers van ons huisje, waar ze je tot op hooguit twee meter benaderden.

Ze zijn zeer alert en waarschuwen direct als ze dat nodig vinden.

Je ziet ze over het hele eiland, op de meest uiteenlopende plaatsen.

Musduifjes (Columbina passerina) zochten in onze tuin naar voedsel. 

Later kwamen we ze ook nog op Klein Bonaire tegen.

Ook deze vogeltjes kwamen heel dichtbij als je maar rustig bleef zitten.

Suikerdiefjes (Coereba flaveola) zijn leuk.
Ze kwamen vaak buurten en iets lekkers uit de bloemen pikken.

Ze zijn durfals.
Er kwam er één op de rand van een hangmat zitten, minder dan een meter van mij verwijderd.

's Morgens zat er steeds een rijtje naaktoogduiven (Patagioenas corensis) op de nok van het dak.

Ze hielden er niet van om bekeken te worden, want toen ik de camera op ze richtte waren ze meestal snel vertrokken.

Rode kolibries (Chrysolampis mosquitus) zijn vliegensvlug en rusteloos.
Het is een pittige opgave om er een scherp op de foto te krijgen.

Ik had 's morgens geluk dat een blauwstaartsmaragdkolibrie (Chlorostilbon mellisugus) een poosje rust nam.
Wellicht was hij nog bezig echt wakker te worden.

Hoe dan ook, ik was blij met deze kans.

Duiven waren er genoeg.
Dit is een geoorde treurduif (Zenaida auriculata).

Toen ik een paar dagen later bij het nabijgelegen strandje naar watervogels zat te kijken kwam er een op een muurtje vlakbij mij zitten.

Caribische troepialen (Quiscalus lugubris) zijn andere algemene vogels.
Je kunt ze in hun gedrag wel vergelijken met merels.
Ze zijn niet de lugubere vogels die hun naam wellicht doet vermoeden.

Saffraanvinken (Sicalis flaveola) kwamen vlak voor ons zitten toen we genoten van een koel drankje in de tuin.

Langs de straatkant gaven ze mij ook kans genoeg om er een plaatje van te maken.
Je ziet ze meestal als stelletjes, maar ook wel in groepen.

Een oranje troepiaal (Icterus icterus) zagen we de eerste dag van ons verblijf op Bonaire  een tijdje in een boom zitten.
Later kwamen ze ook wel eens kort in de tuin.

Toen hij het mooi genoeg vond nam hij afscheid van ons.

Ik ben flink achter geraakt met reageren op blogs.
Mijn moeder is afgelopen zaterdag op zeer hoge leeftijd overleden en dat brengt natuurlijk veel drukte met zich mee.
Om even aan iets anders te denken heb ik tussendoor deze post gemaakt.
Volgende week pak ik de draad weer op.

Bonaire - Leguanen en hagedissen

Bonaire heeft een klimaat waarin leguanen en hagedissen prima gedijen.

Uiteraard heeft het eiland veel meer te bieden.

De komende tijd zal ik daar wat van laten zien.

Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.

De lightbox in Google werkt om een voor mij onduidelijke reden helaas nog steeds niet.

Met Firefox of Internet Explorer lukt het wel.

Allereerst een veelvoorkomende hagedis op Bonaire, blau-blau of blo-blo genoemd (Cnemidophorus murinus ruthveni).

Ze klimmen over stukken koraal (zoals op de foto te zien is), kruipen eronder,

  en steken vaak zonder op het schaarse verkeer te letten snel de weg over.

Dat loopt natuurlijk ook wel eens verkeerd af.

Leguanen kunnen dat overigens net zo.

Op de eerste dag dat we een rit op Bonaire maakten stak onverwacht een flinke leguaan de weg over.

Door op tijd te remmen heb ik hem net niet overreden.

Blau-blau mannetjes kunnen zo'n 40-50 cm groot worden.
Degene die wij gezien hebben kwamen niet verder dan 20-30 cm.

Hier ligt er een even te rusten.

De blauwe kleur is bij deze knaap nauwelijks te zien.

Dat komt nog wel.

Een tweetal leguanen in gevangenschap zagen we bij het Donkey Sanctuary, 

een opvangcentrum voor verwilderde ezels waar ze al ruim 700 ezels een veilig onderkomen aanbieden.

Een bezoek aan dit gebied is een verhaal op zich.

Natuurlijk wilden we de leguanen in het wild zien maar we hadden zo alvast een eerste indruk.

Tijdens een rondrit in het noordelijke deel van het eiland werden onze wensen vervuld.

Leguanen staken een paar keer op hoge poten en met de staart strak naar achteren de weg over.

Onderweg zagen we er ook nog een die een verkeersslachtoffer was geworden.

De chauffeur was blijkbaar geen liefhebber van leguanen en had hem niet meegenomen.

Ze schijnen naar kip te smaken, waardoor de dieren op moeten passen dat ze niet gevangen worden.

Op Bonaire noemt men leguanen ook wel boomkip.

Een tweetal leguanen (Iguana iguana) zat bij een plas water.

Drinken doen ze maar weinig uit plassen, want het meeste vocht halen ze uit bloemen en planten.

De ene leguaan ging er snel vandoor toen wij aan kwamen rijden, de ander had teveel dorst.

Er was water gemorst toen mensen water kwamen halen bij een centraal tappunt.

En ja hoor, een drinkende leguaan.

Het was de enige keer dat wij er een zagen drinken.

Voorlopig even genoeg gedronken.

Leguanen zijn herbivoren, ze eten uitsluitend plantaardig voedsel.

Voorzichtig, min of meer gehurkt lopend, ben ik wat dichterbij hem gekomen.

Hij was nieuwsgierig maar ook heel alert.

Weer terug naar het water.

Hij was niet piepjong meer, want jonge leguanen zijn groen gekleurd.

Nog even lekker een blubberbadje voordat hij achter een cactusheg verdween.

Tot slot een aantal beelden van wat wij in het nationale park Washington Slagbaai hebben gezien.

De dag begon al goed toen we vlak voor de ingang deze leguaan rustig op de weg zagen zitten.

Nadat ik een aantal foto's had gemaakt trok hij zich terug in de begroeiing.

Het wemelde in het park van de hagedissen.

Hier zijn de kleuren van de blau-blau man duidelijk te zien.

Het zijn prachtige reptielen, die goed benaderbaar zijn als je niet te opdringerig bent.

Nog een fraai exemplaar tot besluit.

Vrouwtjes waren er ook genoeg, maar die vallen toch minder op.

De blauwe kleur is alleen wat terug te vinden als hele dunne streepjes op de poten.

Nadat we een snorkelpauze hadden gehad zagen we op de parkeerplaats deze leguaan tevoorschijn komen.

In het NP zijn ze aan mensen gewend, bovendien zijn ze hier beschermd.

Geen reden dus om erg schuw te zijn.

Door meer in te zoomen kreeg ik dit beeld, waarbij zijn flinke keelflap duidelijk te zien is.

Zo'n grote flap is ook een teken dat hij al wat op leeftijd is.

Hij werkte lekker mee.

Wat meer ruimte aan de onderkant van het beeld had een mooiere plaat opgeleverd, 

maar desondanks vind ik hem mooi genoeg om hem hier te laten zien.

Hij probeerde ons te imponeren door zich lekker stoer op te stellen.

Ik kon dat wel waarderen.

Nog een laatste plaat van een dier dat de indruk wekt uit prehistorische tijden te stammen.

Bonaire, wordt vervolgd.