dinsdag 7 oktober 2014

IJsland Algemeen

 
Als er over IJsland gesproken wordt dan gaat het meestal over vulkanisme en de natuur.

IJsland heeft veel meer te bieden.

Ook ik heb mij vooral bezig gehouden met de eerder genoemde onderwerpen, maar in beperktere mate heb ik ook aandacht gehad voor de rest, zoals het havenplaatsje Husavík dat hiernaast staat afgebeeld.


Ik begin echter met Núpsstadur. De schuren van het kleine boerenbedrijf hebben wanden en een dak die geheel begroeid zijn met gras. 
In het landschap vallen ze dan ook nauwelijks op.
Het piepkleine kerkje dateert uit de 17e eeuw. 
Ook het kerkje is helemaal bedekt met gras, dat vooral dient ter bescherming.
In het kustplaatsje Höfn heb je een mooi uitzicht op de nabij gelegen gletsjer.
Het is hier rustig wonen.
Een beeld van de belangrijkste kustweg naar het Oosten.
Zwart is hier nog de overheersende kleur.
In Breiddalsvík heeft men bij de haven langs de weg een aantal beelden van eieren
 van zeevogels - in de juiste verhouding tot elkaar - geplaatst.
Een bordje met de Engelse, IJslandse en Latijnse naam zorgt voor duidelijkheid.
Het lichtbaken van de haven van Breiddalsvík.
Een kenmerkend voorbeeld van de manier van wonen die vroeger gebruikelijk was.
Een soortgelijk gebouw dat er vlak naast lag was ingericht als een soort koffiehuis. 
Een brandende houtkachel zorgde voor uitwendige warmte. 
De inwendige mens werd opgewarmd met vers gezette koffie en vers gebakken pannenkoekjes. Smullen dus.
Om de sfeer nog meer te versterken speelde de dochter des huizes op haar accordeon IJslandse folkloristische liedjes.
De haven van Husavík, van waaruit we met een soortgelijke vissersboot op zoek gingen naar walvissen.
De eerste, en naar later bleek de enige, bultrugwalvis (humpback whale).
Toen hij ging duiken rees zijn staart uit het water op.
Met deze groet dook hij onder.
De enige andere walvis die we zagen was een Noordse dwergvinvis (minke whale), 
die helaas niet beter te zien was dan op de foto.
Toen we de haven na de tocht weer naderden kregen we dit schilderachtige beeld  te zien.
Nog een laatste blik op de haven. Op de kade hebben we geluncht.
Dit is een beeld van Akureyri, de grootste stad in het Noorden.
Een goed onderhouden oude kerk en een woonhuis, ook in Akureyri.
In Glaumbaer was een openluchtmuseum, natuurlijk gecombineerd met een koffiehuis, 
waar opnieuw de met gras bedekte woningen bekeken konden worden. 
In Osar, op het schiereiland Vatnsness, zagen we niet alleen zeehonden maar ook een prachtig landschap.
De langdurige regen van de voorafgaande middag was tijdelijk gestopt, en de zon brak even door.
Het duurde niet lang. Dit soort beelden hebben we vaker gezien tijdens de reis, gelukkig nooit een hele dag achter elkaar.
Bij Osar staat deze rotsformatie net buiten het strand. Men noemt deze rotsformatie "De Dinosaurus".
Er nestelden drieteenmeeuwen.
Zo brak daar 's  morgens de zon door.
Wie ooit in IJsland van Hellnar naar Anarstapi gelopen heeft zal deze "steenman" wel herkennen.
Tot besluit enkele beelden van Reykjavík.
De moderne gebouwen vind ik niet interessant genoeg om ze hier te laten zien.
Wel dit gebouw uit 1902.
In het centrum kregen we 's avonds dit stadsgezicht te zien, met rechts de moderne Hallgrimskirkja.

Afgezien van enkele beeldverslagen van enkele vogels is dit mijn laatste terugblik op mijn vakantie op IJsland.
Bedankt voor alle reacties.

donderdag 2 oktober 2014

AWD september 2014

September symboliseert ook in de AWD de overgang van de zomer naar de winter. 
Bij de herfst, die dit jaar beter nazomer genoemd kan worden, horen onder meer paddenstoelen, 
de beginnende vogeltrek, het verkleuren en vallen van de bladeren, de bronst van damherten.
's Morgens vroeg kon het nog erg mistig zijn. 
Alles voelde wat vochtig aan, de wereld was in verhouding klein.
Af en toe doemden de silhouetten van damherten op.
Als je wat dichterbij kan komen, en bovendien de zon iets krachtiger wordt, krijgen ze wat meer kleur.
De wereld verandert als de zon werkelijk zichtbaar wordt. 
Het mooie, warme licht is er maar een korte tijd.
Vroeg opstaan is dan de moeite waard.
Alles is bedekt met condens. Enkele voorbeelden hiervan heb ik kort geleden op mijn blog laten zien.
Damherten benutten de zonne-energie. 
Het duurt niet lang meer dat zij klaar moeten zijn voor hun hoogtepunt van het jaar.
Een jonge vos aan de wandel. Hij zag mij, keek naar mij en ging er als een pijl uit een boog vandoor.
Nee, dit is geen libel die relaxt in een soort hangmat.
Gevangen in een web, het einde van zijn leven.
Deze juffer is nog in topconditie.
Mede dankzij het zonnige weer waren de libellen, zoals deze heidelibel, nog flink actief.
Geen mooie achtergrond, wel een mooie vlinder. 
Het was de enige distelvlinder die ik dit jaar heb gezien.
Hooibeestje.
Het enige landkaartje dat ik dit jaar heb gezien.
Vuurvlinders waren er in groten getale.
Jammer was wel dat, toen ik ze ook graag eens met condens wilde fotograferen, de berm gemaaid was. 
Voor mij was het een wat minder goed vlinderjaar dan 2013.
Parasolzwammen, midden op de dag gefotografeerd, waardoor het licht veel te hard is.
Ik vond het een mooi groepje, met de blauwe kleur van het heldere water als achtergrond.
Ook in september heb ik de boomkikkers nog een aantal keren gezien, onder andere samen met Helma en Henk.
Soms heb je geluk en zit een kikker op een braam. Een mooiere foto heb ik al eerder laten zien. 
Het is hier goed te zien hoe moeilijk het is om er een mooie foto van te maken, want bladeren en takken storen nogal eens.  
Je kán natuurlijk heel erg gaan croppen .........
Zo kan het ook.
Je moet het treffen dat ze op een gunstige plek hun zonnebad willen nemen.
Zoals bekend kan je dan op je gemak scherp stellen, want erg veel actie is er meestal niet.
Hoe anders is dat met vossen. 
Zich onbespied wanend of - en dat is veel waarschijnlijker bij deze vos - zich niets van mensen aantrekkend.
Als hij mensen ziet komt hij toch wel tevoorschijn.
Hoe je ook over rugzakvossen denkt, ze geven je wel de kans om  ze te fotograferen.
Soms gebruik ik die kans.
Ik laat hem voornamelijk zien omdat ik het een mooi exemplaar vind, met een prachtige volle staart.
 Zo zie ik ze graag. Zijn bek hing open om warmte kwijt te raken. Het was een warme zomerse dag.
Zandhagedissen voelden zich nog prima bij de condities van de maand september.
Waaks, zich opdrukkend.
De mooie groene kleuren van de mannetjes zijn nu verdwenen.
Opmerkelijk vond ik deze groep krooneenden. Ik heb ze nog nooit zo vroeg in de AWD gezien.
Paddenstoelen horen onlosmakelijk bij het najaar.
Ik denk dat we er de komende tijd veel zullen zien, in blogs en in de vrije natuur.

De volgende keer geef ik nog een afrondende impressie van mijn reis over IJsland.