AWD - november 2014

November. De herfst loopt op zijn eind, de bronst van de damherten is afgelopen. 

Zomergasten trekken naar het zuiden, wintergasten komen al met mondjesmaat naar ons land.

Rammen hadden begin november nog een fijne tijd. Ze mochten voor nageslacht zorgen. 

Een gekleurde vlek op de rug van de ooien geeft aan welke ooien in het voorjaar lammetjes zullen hebben.

Nieuwsgierig, of toch lichtelijk verstoord, keken ze naar voorbijgangers.

November werd voor mij toch weer een maand van paddenstoelen.

Parasolzwammen waren er nog volop te zien.

In de vroege ochtend waren ze bedekt  met dauwdruppeltjes.

(In de vergroting wat beter te zien)

Het leek wel of er kleine kristalletjes onder de hoed zaten.

Zoals bekend nodigen paddenstoelen uit tot creativiteit. 

De een beheerst deze vaardigheid beter dan de ander.

Vergane glorie. Wel een kans om eens goed onder de hoed te kunnen kijken.

Een - volgens mij - mooie parelamaniet.

Voor dit minisetje moet je wel even gaan liggen, of op zijn minst op de knieën.

Opnieuw een confrontatie met mijn kennis van paddenstoelen:

geen idee hoe deze heet.

De lichtinval heeft duidelijk invloed op de kleuren.

Klein maar fijn, maar ook nadrukkelijk aanwezig.

Deze gele knotszwam was op een grote vlakte al van een afstand duidelijk te zien tussen grassen en koeienvlaaien.

Ze zijn maar een paar cm hoog.

Solitair, geen soortgenoten in de buurt te zien.

In een gebied waar vorige winter de nodige renovaties hadden plaatsgevonden viel deze zwam o.a. op omdat er nauwelijks andere begroeiing in de buurt was.

Bij deze zwam leek het net of er klodders teer op een omgevallen boomstam waren gevallen.

De stam was ermee bezaaid.

Een geschubde inktzwam.

En nog één, met omkrullende hoed.

Zo is goed te zien waarom ze inktzwam heten.

Door een macrolens worden zelfs kleintjes groot.

Dat geldt ook voor deze bolletjes met een diameter van hooguit een cm.

Hoe anders is het met deze zalmzwammen.
Dit geheel had een diameter van zo'n 25 cm.

Ze zijn ook in trek bij spinnetjes, zoals hier ook te zien is.

De draden die spinnetjes gemaakt hebben zijn met tegenlicht goed te zien.
Let ook op de (guttatie)druppels langs de steel.

Zwammen gedijen goed op zowel levend als dood hout.

Het lijken wel lappen vlees.
Zouden ze eetbaar zijn?

Het najaar is ook de tijd van verval en vergane glorie.
Ik vind dit een mooi voorbeeld daarvan.

Ook op deze manier kunnen zwammen heel mooi zijn.

Langzaam maar zeker is de tijd van de meeste zwammen wel voorbij.
Ik sluit deze tijd binnenkort af met een  berichtje over minizwammetjes.

Noordse stern (Arctic Tern, Sterna Paradisaea)

De Noordse stern komt ook in Nederland voor, zelfs in beperkte mate als broedvogel.

De foto's die ik hier laat zien zijn allemaal gemaakt in IJsland.

Noordse sterns lijken veel op visdiefjes. Ze hebben echter geen zwarte snavelpunt zoals visdiefjes.
In de winter wordt de snavel helemaal zwart.
Daarnaast komen hun opgevouwen vleugels niet voorbij hun staartpunten.

Ze overwinteren in het Zuidpoolgebied. Ze hebben dan van hun broedplaatsen naar dit gebied bijna 20.000 km afgelegd.
In het voorjaar leggen ze de omgekeerde route af.
Alleen al voor de trek vliegen ze qua kilometers de hele aarde rond!

Bij het meer waar wij ijsschotsen hebben zien drijven, Jokulsárlón, was een grote kolonie Noordse sterns.

Volwassen vogels waren druk bezig met vissen en hun jongen voeren.
Ze eten voornamelijk vis, maar ook garnalen en krabbetjes.

Overal zag je jongen rondlopen of rustig wachten.

Het verschil in leeftijd tussen deze twee jongen is goed te zien.

Natuurlijk zou het mooi geweest zijn als de kop zichtbaar was,
maar ik vond dit beeld toch wel bijzonder genoeg om de foto hier te laten zien.

Zo rustig als ze konden wachten, zo druk waren ze als een ouder in het zicht kwam.

Een aardig tijdverdrijf was insecten uit de lucht proberen te pikken.
(In de vergroting zijn ze duidelijk te zien)

Ik vond dat ze hier een verrassend groot formaat vissen vingen.

Je kon de vogels tot op tamelijk korte afstand naderen.
Dan is een 400 mm lens natuurlijk een prettig hulpmiddel als je ze wilt fotograferen.

De bewolking nam voortdurend toe. Jammer, want de foto's zijn daardoor grijzer geworden dan ik had gehoopt.
In grote plassen gingen de vogels uitgebreid in bad.

Naast de plassen schudden zij hun vleugels uit, waarna druk gepoetst werd.

De jonge vogels deden dapper mee.

In Bakkagerdi (Oost IJsland) was het schitterend zonnig weer.

Ook daar waren jongen. De volwassen vogels scheerden soms vlak over ons hoofd.

In het noorden was het weer eens somber, grijs weer.

Er was op het zwarte strand een flinke kolonie.
De ouders waren onrustig, vlogen vlak over ons heen, maar pikten niet.
Het schijnt dat ze soms mensen werkelijk in hun hoofd pikken, tot bloedens toe.

Ook onder minder goede omstandigheden steken ze mooi af tegen de zwarte ondergrond.

Honger hebben ze voortdurend, en ze roepen dan zoals de meeste jongen om voedsel.

Een sprankje zonlicht bracht direct wat meer kleur.

Ook bij de westkust scharrelden ze aan de waterkant, zowel in het water als op de stenen.

Ze waren hier in het gezelschap van steltlopers zoals steenlopers, kanoetstrandlopers en bonte strandlopers,
maar ook van scholeksters en eidereenden.

De grootste stadsvijver van Reykjavík was een populair visgebied voor de sterns.

Met deze actiefoto sluit ik mijn berichten over IJsland af.
Bedankt voor alle reacties.