woensdag 1 april 2015

De lente komt op gang

Langzaam maar zeker komt de lente op gang.
Blogs worden gevuld met bloemen, heidekikkers, baltsende vogels en zomergasten.
Deze keer laat ik een aantal vogels de revue passeren die we sinds enige tijd weer kunnen bewonderen.

Allereerst de lepelaar, druk bezig met het bezorgen van nestmateriaal
De vogels zijn weer teruggekeerd op hun vertrouwde nestplaats.
Omdat het weer niet altijd meezat, heb ik deze keer eens een vliegbeeld dat we alleen onder bewolkte omstandigheden kunnen krijgen.
Ze komen aan het eind van dit verslag weer terug.

De ooievaar beleeft drukke tijden. 
Niet alleen de zorg voor het eigen nageslacht zal veel tijd vergen.

Cees van Ginkel heeft mij een rondleiding door Arkhemheen gegeven.
Hieronder enkele van de vogels die we hebben gezien.
Kemphanen zijn weer teruggekeerd uit hun winterverblijven.
Natuurlijk hoopt iedereen de gevechten tussen de mannetjes mee te kunnen maken.
Nu gaat de tijd nog vooral op aan foerageren en aansterken.
Of kieviten nu werkelijk ons land verlaten hebben of niet weet ik niet.
In ieder geval zijn ze weer in groten getale te zien.
De strijd om de vrouwtjes en het veroveren van een territorium is al begonnen.
Kluten bleven nog op afstand, maar tureluurs kwamen al redelijk dichtbij.

De grutto is met zijn voortdurende "grutto, grutto" voor velen hét symbool van de weidegebieden.
Veel grutto's hebben al paartjes gevormd.
Dit vrouwtje was vooralsnog druk bezig met voedsel zoeken in de drassige bodem.
Het mannetje voelde zich hier thuis. 
Af en toe verdween zijn kop onder water om wat lekkers te pakken.
Deze graspieper genoot van de zon.
De ooievaar vloog van hot naar her, overigens niet in Arkhemheen.

En dan de lepelaars.
Het is een hele uitdaging om beelden te krijgen, waarop de takken niet storend zijn.
Dit stelletje had zijn vertrouwde plek weer ingenomen.
Ze smoesden wat over de fotografen - slechts drie trouwens - die hun lenzen op hen gericht hadden.
Het vrouwtje zat al regelmatig op het nest en hield ook daar een oogje in het zeil.
Tussendoor namen ze een aantal keren de tijd om nog eens te paren.
Dat ging gepaard met veel gefladder.
Ook al ben je een knappe man, je verenpak moet wel onderhouden worden zodat je er tip-top uitziet.
En natuurlijk wel in de gaten houden of het gewaardeerd wordt.

Als de zon schijnt komen de kleuren tot leven en krijg je heel andere beelden:
Voortdurend gingen de mannetjes op stap om nieuwe takken voor het nest te halen.
Lepelaars hebben er een handje van om takken los te trekken op plaatsen die erg verscholen zijn achter andere takken, 
waardoor je er geen mooie foto's van kan maken.
Deze vogel was de uitzondering die de regel bevestigde.
Balancerend op dunne takken deed hij zijn best om een tak los te trekken.
Een momentje rust.
Zou zijn vrouwtje onder de indruk zijn van deze tak of had ze een kleintje besteld?
Hoe dan ook, de mannetjes vlogen af en aan.
De omstandigheden wisselden nogal eens.

De grootte van de takken ook.
Rondom het nest zijn er meer dan genoeg takken te vinden die bruikbaar zijn voor de nesten.
Toch gaan ze meestal elders geschikt nestmateriaal halen.
Men zegt wel "Wat je ver haalt is lekker".
In dit geval  zal het wel aantrekkelijker zijn.
Ik stelde het op prijs dat ze keurig naast elkaar op deze plek gingen staan.
Mooi vrij, en dan ook nog samen.

Over enkele weken moet het mogelijk zijn om op zijn minst van een deel van deze vogels foto's van jonge vogels te laten zien.

Overigens, de narcis heb ik uit dit verslag verwijderd omdat het een dissonant was








vrijdag 27 maart 2015

Futen met lentekriebels

De titel van dit blog is "Futen met lentekriebels".
Is het dan niet vreemd om met een ooievaar te beginnen?
Het een heeft met het ander te maken.

Maar laat ik met het begin beginnen.
Op woensdag 11 maart ben ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens naar de Poelgeest polder geweest.
Het was mistig. Daar had ik niet op gerekend. 
Toch ben ik erheen gegaan in de hoop dat de mist snel zou optrekken. Dat viel tegen.
Het duurde tot na tienen voordat de mist enigszins was opgetrokken.
Tot die tijd moest ik het doen met sfeerbeelden en het gesnater van de vele ganzen.

Plotseling hoorde ik futen geluiden maken die horen bij de paring.
En ja hoor. Ze waren druk bezig en nog behoorlijk in het zicht ook.
Wat was die man snel!
Even kijken, even wat knorrende geluiden maken en hop, er bovenop.
Voordat ik dat vast kon leggen was hij al met een mooie afsprong over zijn vrouwtje heen het water ingeplonst.
Een prestatie waar de futenmannen patent op hebben.
Hij maakte een prachtige landing met veel gespetter.
Ze zwommen daarna samen weg.
Zou ik nog een nieuwe kans krijgen?
Omdat het echte liefhebbers zijn en ze het meestal niet bij één poging laten, 
zocht ik een geschikte plek in de hoop het nu eens helemaal mee te maken.
Ze kwamen terug. Zij was al helemaal in de stemming en nam bereidwillig op haar nest plaats.
Hij gunde haar geen blik, maar bracht uitsluitend zijn verenpak op orde.
Na een vluchtige blik naar links, en een keer naar rechts, besprong hij haar onverwachts.
Hij hield wel van verrassingen.
Hier had ik op gerekend en was nu wel snel genoeg.
Er volgde even later weer een geslaagde afsprong.
Dit blijft toch een bijzondere actie die ik alleen van futen ken.
Intussen hield een paartje ooievaars alles goed in de gaten.
Zij namen hun taak serieus.
Een nest heeft natuurlijk te lijden onder al dat geweld en moet daarom regelmatig gefatsoeneerd worden.
Nadat het nest weer op orde was nam zij haar positie weer in, hopend dat de uitnodiging geaccepteerd zou worden.
Ze kon er geen genoeg van krijgen.
Maar mooi niet, hij keek er even naar en zwom weg.
Niet veel later zwom zij hem achterna, bijna sluipend over het water.
Dat intrigeerde hem.
Ze keken elkaar eens diep in de ogen, .........
......... en daarna beiden een andere kant op.
Dit ritueel herhaalde zich enkele keren.
Het leek wel of de rechter fuut even verlegen zijn kop afboog nadat zijn partner een verleidelijk geluidje had gemaakt.
Hier lijkt hij helemaal in extase, terwijl de ander - met opzet? - de kop afwendt.
Er werden zelfs geluidjes in de oren gefluisterd.
Keurig met de koppen naast elkaar zwommen ze in de richting van het nest.
Geen tijd voor gedoe met waterplanten aanbieden of een demonstratie admiraalzeilen.
Ze wisten beiden wat ze wilden.
Terwijl zíj het nest nog even inspecteerde nam hij nog vlug een bad.
Het moment-suprême naderde.
Nog even goed uitschudden en gauw naar zijn vrouwtje.
Ze lag al vol ongeduld op hem te wachten.
Nu keek hij niet naar links of naar rechts. Hij ging recht op zijn doel af.
Met een fraaie sprong landde hij op haar rug.
Het kan niet anders dan dat deze poging met zo'n aanloop volledig gelukt is.
Er volgde natuurlijk weer een spetterende afsprong.

Liefde maakt hongerig. 
Samen gingen ze met succes op visvangst.
De ooievaar had het toen ook wel gezien.
Hij had er het volste vertrouwen in dat hier over enkele weken een futengezinnetje zal zwemmen.

Alles speelde zich af tussen half elf en twaalf uur. 
Het licht was toen al behoorlijk hard, waardoor het mij moeite kostte mooie kleuren vast te leggen.
Het zal niemand verbazen dat ik mij prima vermaakt heb.