vrijdag 8 november 2019

Herfst in Leyduin

In september en oktober ben ik een aantal keren in Leyduin gaan zoeken naar paddenstoelen.
Ook al mogen mensen hier hun hond uitlaten, last heb ik er in dit park nog nooit van gehad,
waardoor het een aantrekkelijk gebied is om naar paddenstoelen te zoeken.
Op een morgen trof ik er tot mijn verrassing een aantal gekraagde aardsterren aan, zeker een stuk of 10.

Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.
De lightbox in Google werkt om een voor mij onduidelijke reden helaas nog steeds niet.
Met Firefox of Internet Explorer lukt het wel.

Een nog grotere verrassing was deze knopschimmel, die vlakbij de aardsterren te vinden was.
Helaas stond het zwammetje met zijn gast op een behoorlijk onmogelijke plek, 
waardoor het niet meeviel de knopschimmel naar mijn zin te fotograferen.
Met behulp van een tussenring kon ik de haren, met aan het uiteinde het knopje, zichtbaar maken.
Alsof het niet genoeg was vond ik vlakbij de aardsterren en de knopschimmel ook nog dit amethistzwammetje.
Het is niet zo bijzonder om dit zwammetje tegen te komen, maar het gaf wel aan dat je een hele tijd op een paar m² bezig kunt zijn.
Op een andere plek zag ik een ander amethistzwammetje in een volkomen andere omgeving,
een beetje mystiek tussen op de grond liggende bladeren.
Als je paddenstoelen aan het fotograferen bent krijg je snel aanspraak. 
Mensen zien soms niet waar je mee bezig bent.
Deze wijngaardslak kwam ook voorbij, maar vervolgde zijn weg zonder mij veel aandacht - laat staan aanspraak - te geven.
Koraalzwammetjes vind ik leuk, vooral omdat ze door hun oranjekleur een mooi contrast met hun omgeving geven.
Hier laat mijn kennis van paddenstoelen mij in de steek, en niet alleen bij deze, maar ik vond wel dat hij op een prachtige plek stond.
Ik ben best wel tevreden met  deze compositie.
Een bekende klant in de bossen van Leyduin.
Ik kwam er heel wat tegen, soms vergezeld door amethist- of rodekoolzwammetjes.
Vergane glorie.
Een omgevallen zwam heeft wel iets vind ik. 
De sporen zijn ongetwijfeld afgestaan, de taak zit erop, het verval is begonnen.
Een laag-bij-de-gronds rood zwammetje op een mooi groen bedje.
Het viel al van verre op in een omgeving die overwegend groen en bruin was.
Geweizwammetjes mogen niet ontbreken.
Het was wel even zoeken naar een mooi exemplaar, waarbij jongere soorten niet teveel in beeld kwamen.
Stuifzwammen groeiden er volop.
Dit zou wel eens de zachtstekelige stuifzwam kunnen zijn. 
De puntjes waren in ieder geval niet hard of scherp.
Kleine zwammetjes, mycena's bijvoorbeeld, nodigen uit tot creativiteit.
Of het gelukt is hoor ik graag.
Kleine zwammetjes op een wegrottende stam, met bokeh bollen op de achtergrond, mogen niet ontbreken.
Groepjes kleine zwammetjes zijn een geliefd onderwerp.
Het is een hele uitzoekerij om de beste compositie te vinden met de scherpte op de juiste plaats.
Je bent dan natuurlijk wel een poosje lekker bezig.
Het is voor mij het jaar van de stinkzwammen. 
Na de grote stinkzwam en de duinstinkzwam vond ik tot mijn verrassing ook een paar exemplaren van de kleine stinkzwam.
Ik had er nog nooit van gehoord.
Het is gebruikelijk dat ze al snel hun kop laten hangen omdat de steel niet sterk genoeg is om de tamelijk zware kop te dragen.
Terwijl ik heel erg mijn best deed om een andere zwam te fotograferen, overigens zonder tevredenstellend resultaat, 
viel mijn oog op dit groepje.
Dat vond ik veel inspirerender.
Dit is het resultaat.
Een zwarte kluifzwam mooi fotograferen is een hele ... opgave.
Ze waren nog niet zo erg groot maar eigenlijk vond ik dat prima.
Voorbijgangers zagen eerst niet waarmee ik bezig was, maar vonden deze zwam wel heel bijzonder toen ik hem aanwees.
Bijzonder was hij, maar de vrouw vond hem "helemaal niet mooi". 
Daar kan ik inkomen, zo'n vuist oogt niet echt als een zwam.
Als afronding nog een aantal platen van de gekraagde aardster.
Meestal krijg je geen kans om een duo op de plaat te krijgen.
Soms is de zon knap lastig, maar in dit geval werd de aardster op een manier in het zonnetje gezet die mij beviel.
Een aantal weken later waren er op dezelfde plek nog steeds aardsterren, maar het licht was toen heel anders.
Ik zag dat uit enkele aardsterren bij lichte aanraking een wolkje sporen omhoog werd geblazen, maar dit vastleggen was er niet bij.
Zwammen hebben een bepaalde aantrekkingskracht, niet alleen op insecten en mensen.
Dit kikkertje was een zeer welkome belangstellende. 


vrijdag 1 november 2019

Bonaire - Zoutpannen

Bonaire is het eiland van de flamingo's, om precies te zijn van de Caribische flamingo's (Phoenicopterus ruber).
Als je met het vliegtuig naar Bonaire gaat land je op Flamingo Airport.

Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.
De lightbox in Google werkt om een voor mij onduidelijke reden helaas nog steeds niet.
Met Firefox of Internet Explorer lukt het wel.

Tijdens onze eerste dag op Bonaire reden we langs de zoutpannen. 
Er wordt op grote schaal zeezout geproduceerd door middel van indamping van het zeewater.  
De concentratie van het zout, de opgeloste  mineralen en de lichtinval spelen een grote rol bij de kleurenpracht,
zeker in combinatie met de donkere lucht.
Het gedroogde zout wordt ten dele via transportwagentjes over een rail naar een schip vervoerd dat er vlakbij licht aangemeerd,
de rest wordt opgeslagen als witte piramides.
Aan de andere kant van de weg waren er volop aantrekkelijke plekjes te vinden om te gaan snorkelen.
Je kijkt werkelijk je ogen uit als je daar de prachtig gekleurde vissen ziet zwemmen.
Boven water was er echter ook veel moois te zien.
In poeltjes tussen de weg en het strand zagen we onder andere Amerikaanse bontbekplevieren
(Charadrius semipalmatus).
Hier nogmaals.
Ze waren daar niet alleen, er liep ook een aantal Alaska strandlopers (Calidris mauri).
De namen van een aantal vogels heb ik met behulp van Ben gevonden en bovendien door te zoeken op de website "Vogels op Bonaire" .
Ik vond het prettig dat ze niet erg schuw waren.
Tussen de weg en de zoutpannen was een brede vaart.
Toen ik  naar de zoutpannen stond te kijken zag ik aan de overkant van die vaart deze schuwe groene reiger (Butorides virescens) zich uit de voeten maken.
Over de stenen en door het water ging hij er vlot doorstappend vandoor.
Zo zag ik hem ook een keer, zich enigszins verdekt opstellend.
Over kleuren had ik niets te klagen.
Aan de ene kant van de weg de indrukwekkende zoutpannen, aan de andere kant de blauwe Caribische Zee.
Daar zat zo maar een bruine pelikaan (Pelicanus occidentalis) heel mooi te zijn.
Zijn verenpak kwam schitterend uit tegen de verschillende tinten blauw van de lucht en het zeewater.
Ze houden niet alleen van zwemmen, maar ook van duiken.
Het was fascinerend om te zien hoe ze uit de lucht met een loodrechte duik het water in schoten in de hoop een vis te vangen.
Een roodhalsreiger (Egretta rufescens) had wel gevoel voor fotografie.
Hij zorgde hier in ieder geval voor een fraaie achtergrond.
Een soortgenoot kon er ook wat van.
Deze reiger had de zeekant gekozen om zich te laten bewonderen.
Leuk voor de toeschouwers is natuurlijk een beetje show.
Even krabben aan de zijkant van zijn kop leverde onder andere dit beeld op.
Vleugels spreiden deed hij ook.
Ik heb deze plaat gekozen uit een flinke serie.
Flamingo's mogen natuurlijk niet ontbreken.
Allereerst een wat minder gebruikelijk beeld.
Een andere jonge flamingo had gezelschap van een tweetal Amerikaanse steltkluten.
Het tweetal hield goed in de gaten wat de flamingo deed, in de hoop wat eetbaars te kunnen bemachtigen.
Ze liepen hem voortdurend voor de poten, soms er tussendoor .
Af en toe kreeg de flamingo er genoeg van en zwaaide dan met zijn imposante snavel.
Wel volgroeid volgens mij, maar nog niet op kleur.
Geweldig dat ik ze zo goed kon benaderen.
Later laat ik nog wel beelden zien van volwassen vogels want ik heb nog vééél meer.
Amerikaanse steltkluten (Himantopus mexicanus) had ik al even genoemd.
Waarom veel vogels "Amerikaanse" genoemd worden is mij een raadsel, Mexicaanse had hier volgens mij uitstekend gepast.
Ze scharrelden in dezelfde poel hun voedsel op als een vijftal jonge flamingo's.
Op een andere dag zag ik ze op enkele andere plekken, zoals deze volgens mij jonge vogel.
Dit vijftal hoorden bij een groep van 18.
Ik heb er vluchtfoto's van maar daar is nu geen plaats voor.
De laatste schoonheid zat op zijn gemak op de punt van een gedenkteken:
een visarend (Pandion haliaetus).
Ook in de vlucht is het een indrukwekkende vogel.
Jammer dat het licht net niet op zijn kop viel.
Deze visarend zat op een stuk koraal in een binnenmeertje.
Ik vond het spectaculair toen hij opvloog, waarbij een straaltje water van zijn verenpak droop.

Zelfs nu heb ik nog niet alle soorten kunnen laten zien die wij tegenkwamen.
De volgende keer echter de Nederlandse herfst met als thema  "Leyduin" (paddenstoelen).