Vogelvaria voorjaar 2021

De afgelopen maanden hebben we af en toe aantrekkelijke omstandigheden gehad, maar het regende toch wel vaak.

Ik laat deze keer een overzichtje zien van een aantal soorten die ik de afgelopen maanden heb gezien, 

zonder veel commentaar.

 De grote bonte specht (Dendrocopus major) is een binnenkomer die het gevoel van de afgelopen maanden, 

en zeker van de dag dat ik deze post maak, goed overbrengt.

Hij had er zelfs een punk kapsel aan overgehouden.

Uit de wind en in de zon was het voor deze drieteenstrandloper (Calidris alba) goed toeven.

Paarse strandlopers volgden zijn voorbeeld.

Calidris maritima

Dit rietzangertje is bijna net zo groot als zijn Latijnse naam: 

Acrocephalus schoenobaenus.

Blauwborsten (Lucinia svecica) wilden niet dichterbij komen.

Niet te missen op zonnige dagen in het duingebied:

een boomleeuwerik (Lullula arborea).

Wegens succes geprolongeerd:

een tapuit (Oenanthe oenanthe)

De twee jongen van een koppeltje Turkse tortels in onze tuin.

Streptopelia decaocto

Onafscheidelijk.

Glanskop (Poecile palustris) in top.

Een heggenmus (Prunella modularis).

We hadden een succesvol broedpaartje in de tuin.

Zowaar een zanglijster (Turdus philomelos) goed in beeld.

Nog een keer, omdat het mij niet zo vaak overkomt.

Bekend van bos en duin:

de boomklever (Sitta europaea).

Het is steeds weer bijzonder om deze vogel te zien:

een appelvink (Coccothraustes coccothraustes).

Einde van de terugblik met deze gaai

(Garrulus glandarius).

I.M.

 

SPAARBRANDER GEDOOFD

Dick Vermey,  13 januari 1952 – 24 mei 2021

Vandaag, 24 mei 2021, kreeg ik het bericht dat Dick was overleden.

Veel bloggers zullen de inhoud van het volgende bericht nog kennen:

https://yemrev.com/2020/12/07/spaarbrander/

In de voor hem kenmerkende schrijfstijl schetste Dick in december een helder beeld van zijn schokkende levensverwachting. 

Na het eerste bericht dat ik daarvoor al van hem had gekregen over zijn ziekte was ik er dagen van onder de indruk. 

In de erop volgende maanden werd ik regelmatig op de hoogte gehouden door medeblogster Helma en zijn vrouw Kitty, en aanvankelijk ook nog door Dick zelf. 

Langzaam maar zeker werd het echter steeds duidelijker dat hij een kansloze strijd leverde.

Ook al kwamen we niet bij elkaar over de vloer, het bleek dat het bloggen voor ons beiden een meerwaarde had.

We troffen elkaar af en toe in verschillende natuurgebieden, voor het eerst in de Amsterdamse Waterleidingduinen. 

We waren toen allebei op zoek naar zonnedauw.

Leyduin was een tweede gebied waar we beiden regelmatig kwamen, vooral in de herfst, op zoek naar aantrekkelijke zwammen.

We mailden elkaar erover, gaven elkaar soms tips.

Het derde gebied kon natuurlijk niet anders zijn dan Groenendaal, min of meer zijn achtertuin. 

Veel bijzondere soorten zwammen die ik daar gezien en gefotografeerd heb vond ik op aanwijzingen van Dick.

We kwamen elkaar daar jarenlang minstens één keer per herfst tegen.

Een gebied waar we allebei een voorliefde voor hadden was een stil,  zanderig duingebied van de AWD.

Ik noem dat gebied altijd de woestijn. 

Hij zette mij op het spoor van “strandstoeltjes” zoals hij duinfranjehoedjes noemde, maar liet mij ook voor het eerst kennis maken met zandtulpjes. 

Ik kon daar gelukkig ook een bijzondere soort tegenover zetten die voor hém nieuw was.

Tijdens de ziekte van Dick  merkte ik al dat mijn gedachten als vanzelf naar hem gingen als ik in een gebied kwam waar we beiden graag kwamen.  

Dit zal zeker niet minder worden.

 De spaarbrander brandde na de jaarwisseling steeds zwakker, het vlammetje werd steeds kleiner totdat het uiteindelijk doofde.

 Ik zal Dick, zijn fraaie foto’s en zijn vaardige, vaak spitsvondige taalgebruik missen. 

Vergeten zal ik hem niet.

Ik wens Kitty en zijn naaste familie veel sterkte  bij het omgaan met de leegte die Dick achterlaat.

Dick, rust in vrede.