AWD - Juni 2020 deel 1

Juni is de maand van de jonge damhertjes.

Jaarlijks vind ik het een uitdaging om ernaar op zoek te gaan, 

waarbij het mij er vooral om gaat een plek te vinden waar ze ergens verscholen liggen.

Dus voorzichtig door het bos lopend, uiteraard niet over paden, 

kijk ik dan speurend rond in de hoop dat ik er nog steeds een scherp oog voor heb.

Dit hertje zag ik bijna over het hoofd, zo goed lag het verscholen.

Een paar stapjes achteruit en vervolgens met mijn 100-400 mm lens op de maximale stand heb ik dit plaatje gemaakt. 

Wat een geweldige schuilplaats had deze kleine schoonheid gevonden.

Het loont de moeite om de beelden in de vergroting te bekijken.

Maar……, de lightbox werkt bij mij in Google niet 

Als je ze toch groter wilt zien moet je stuk voor stuk op elke foto klikken.

Bloggers wegen zijn ondoorgrondelijk.

Voorzichtig ben ik omgelopen waardoor ik haar bijna helemaal kon zien, 

liggend in de veilige beschutting van twee boomstammen.

Ze was niet de eerste die ik die morgen vond - daar kom ik verderop in deze post nog op terug - maar ik vond het wel de mooiste om mee te beginnen. 

In de bossen was overal vingerhoedskruid (Digitalis purpurea) te zien.

Het behoort tot de bloemen die ik graag zie, en ik ben niet de enige.

Veel insecten voelden zich ertoe aangetrokken.

Misschien word ik in de natuur wel te makkelijk afgeleid, 

waarschijnlijk heb ik een te brede interesse, maar het bevalt me wel.

Hoe dan ook, vlakbij het damhertje groeide dit vingerhoedskruid en ik vond het te mooi om te negeren.

Maar hoe was de speurtocht eigenlijk begonnen?

Het was 9 juni.

Zwervend door het bos zag ik van alles, maar niet wat ik  zocht.

Was ik toch te vroeg gaan zoeken, moest ik nog een paar dagen geduld hebben?

Ik lette voortdurend op hindes die zich wat onrustig gedroegen.

Plotseling viel mijn oog op dit damhertje.

Open en bloot naast een boomstam, met opvallende kleuren vergeleken met de omgeving. 

Het viel toch niet mee om het hertje zo te fotograferen als ik wilde. 

Tussen de bomen door, met de schaduw van een stam aan de zijkant van het beeld, kreeg ik zó het mooiste beeld.

De missie was geslaagd, tijd voor een kop koffie zittend op een boomstam in de buurt.

Ik had de koffie nog niet ingeschonken of mijn aandacht werd getrokken door een groep mezen die tussen de bladeren van tak naar tak vlogen.

En wat zat er tot mijn grote verrassing bij?

Een kuifmees (Lophophanes cristatus).

Het was jaren geleden dat ik er één gezien had, dus mijn dag werd alleen maar beter.

In het bos met veel dode en grillig gevormde stammen werd mijn fantasie ook nog geprikkeld.

Wat voor vreemde vorm zag ik achter een boom tevoorschijn komen?

Een voet, en waarvan dan?

Het viel bijna tegen dat het een zwam was.

Nadat ik het tweede - het donker gekleurde -  hertje had gezien, durfde ik niet op nog meer te hopen.

Ik was al dik tevreden.

Toch vond ik nog een derde hertje, liggend naast een omgevallen boomstam.

Je kon het al van een afstand zien liggen.

Het bewoog zich absoluut niet, alleen de ogen bewogen en soms een klein beetje de oren.

Wat was er nog meer in het begin van de maand?

Meikevers, veel meikevers en ook nog op plaatsen die zich er prima voor leenden om de kevers te fotograferen. 

Ik had er de vorige maand al veel gezien, vliegend, aan stengels hangend, zieltogend op een weg of al dood.

In juni voelden ze zich in ieder geval ook prima thuis.

De antennes waren duidelijk zichtbaar.

Als ze rusten in het riet bijvoorbeeld, dan zijn ze ingetrokken.

Ze zien er dan wat minder mooi uit.

Dat de kever zijn vleugels wilde spreiden stelde ik natuurlijk op prijs.

De segmenten van de antennes zijn hier goed zichtbaar.

Het zijn er zes bij een vrouwtje en zeven bij een mannetje.

Wat ziet hij er vriendelijk uit als hij je aankijkt.

De groene kikker had een poel gevonden die nog niet dichtgegroeid was.

Samen met een aantal andere kikkers dreef hij roerloos in het water, 

met de zon als spotlight op zijn kop.

Vlinders bewaar ik grotendeels voor deel 2 en/of 3.

De kleine parelmoervlinder (Issoria lathonia) mag nu vast.

Ik heb er dit jaar veel gezien op verschillende plaatsen, zelfs een keer bij ons in de tuin.

Ook al vallen de hoeveelheden vlinders mij nog steeds niet mee, over deze mooie vlindertjes heb ik daarom niets te klagen.

Piepkleine padjes waren er heel veel dichtbij het water.

Ik moest echt oppassen om er niet op te trappen.

Het lijkt wel of het padje de grond niet eens raakt, zo licht beweegt hij zich voort.

Duinparelmoervlinders (Argynnis niobe) had ik nog niet eerder gezien.

Ik was daarmee uiteraard zeer tevreden.

Voor mij is het de derde soort uit de reeks parelmoervlinders, naast de kleine parelmoervlinder en de keizersmantel.

Het is een zeldzame soort die als bedreigd op de rode lijst staat.

Tot besluit twee platen van de rietorchis.

Ik zet er geen Latijnse naam bij omdat ik niet zeker weet welke soort dit is, 

ik vermoed de gevlekte (Dactylorhiza majalis).

Ik heb er dit jaar drie gevonden, nog niet zo mooi als ze kunnen worden.

Vorig jaar heb ik er geen een kunnen vinden.

Ze waren jarenlang heel algemeen in de AWD, 

maar ik ben bang dat de damherten ze allemaal wegvreten voordat ze de kans krijgen zich te ontwikkelen.

Ook dit jaar was er een van de drie na enkele dagen volledig spoorloos.

Juni was mij goed gezind.

Zoals het er nu naar uitziet heb ik al materiaal genoeg voor een deel 2 en 3.

En de maand is nog niet om.